ุผลบางอย่าง สิ่งนี้กลับไม่หายตัวไปหลังจากที่นายน้อยเผ่าปาเหรินเสียชีวิตลง มันกลับนอนแน่นิ่งอยู่กับที่และถูกฉู่โม่วเก็บมา
ในตอนนี้…
กงล้อกลืนวิญญาณนั้นลอยอยู่กลางอากาศ รอยแยกที่เกิดขึ้นจากพลังของระฆังจักรพรรดิบูรพาฟื้นฟูกลับมาจนสมบูรณ์ แต่ก็ยังคงมีประกายจาง ๆ อยู่โดยรอบราวกับว่ากำลังชื่นชมชายหนุ่ม
ฉู่โม่วจ้องมองมันอย่างระมัดระวัง แล้วจึงหันไปมองของชิ้นถัดไป
มันเป็นชิ้นหยกขนาดเท่าฝ่ามือ ภายนอกของมันเป็นสีเขียวมรกต เมื่อมองดูรอบ ๆ ก็จะเห็นว่าหยกชิ้นนี้นั้นใสราวกับผลึกแก้ว และข้างในมีของเหลวไหลเวียนอยู่ ภายใต้แสงอาทิตย์ มันเปล่งประกายแสงสว่างทำให้ดูงดงามจับใจ
เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงรัศมีที่คุ้นเคยจากหยกชิ้นนี้
ในตอนนั้น ก่อนที่นายน้อยเผ่าปาเหรินจากขาดใจตาย เขาปลดปล่อยลำแสงสีเขียวออกมา แต่มันก็ถูกวิชาฟันจิตวิญญาณของฉู่โม่วกำจัดไปเสียก่อน แม้ว่าสิ่งนั้นจะไม่ได้ระเบิดพลังออกมา แต่กลิ่นอายแห่งความตายที่อยู่ในลำแสงก็ประทับใจฉู่โม่วไม่น้อย
มันคล้ายกับรัศมีภายในหยกชิ้นนี้มาก!
“หรือว่า…”
“ที่นายน้อยเผ่าปาเหรินสามารถปลดปล่อยลำแสงนั้นได้ก็เพราะสิ่งนี้เหรอ?”
ฉู่โม่วพึมพำ
เมื่อหยิบหยกชิ้นนั้นขึ้นมา เขาก็สัมผัสได้เพียงแค่ความหนาวเย็นราวกับว่ามันเป็นก้อนน้ำแข็งเย็นเฉียบ
เมื่อปลดปล่อยพลังจิตวิญญาณเข้าไป
ทันทีที่เข้าไปข้างใน ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“หยกนี่ไม่ใช่ยุทธภัณฑ์วิญญาณ
