ู่เท่านั้นครับ!”
ฉู่โม่วแสดงท่าทีเป็นมิตร
“หากราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ไม่รังเกียจ ก็เชิญเข้ามาในบ้านก่อนค่ะ!”
หญิงชรายังคงเกร็งไม่หยุด
เพราะว่าเธอเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ทันทีที่รู้ว่าตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังจะมาเยี่ยมบ้าน แล้วจะไม่ให้ประหม่าได้อย่างไร?
เธอต้อนรับฉู่โม่วโดยรินชาให้อย่างรวดเร็ว จากนั้นยืนสับสนเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรือวางตัวอย่างไรดี
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ชายหนุ่มจึงเริ่มสนทนากับหญิงวัยกลางคนอย่างสุภาพและอ่อนโยน เขาถามถึงเรื่องความเป็นอยู่ทางครอบครัว จนในสุดพวกเขาก็เริ่มพูดคุยได้อย่างผ่อนคลายเป็นกันเอง
เขาใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เริ่มถามถึงเบาะแสของซูเสี่ยวเสี่ยว อีกฝ่ายก็ไม่ได้ปิดบังอะไร เธอให้ข้อมูลมาโดยละเอียด ตั้งแต่ที่รับเลี้ยงซูเสี่ยวเสี่ยวเมื่อสมัยยังเด็ก และช่วงชีวิตต่อมาเมื่อซูเสี่ยวเสี่ยวเติบโตขึ้นที่บ้านหลังนี้
เรื่องราวประสบการณ์ชีวิตเหล่านี้ดูปกติมาก ฉู่โม่วจึงไม่อาจพบสิ่งใดที่เป็นเงื่อนงำแม้แต่น้อย
“เอ่อ คุณป้าทราบใช่ไหมว่าซูเสี่ยวเสี่ยวชอบถือไข่สัตว์เลี้ยงตลอดเวลา”
ฉู่โม่วถามออกไป
“ทราบค่ะ ฉันก็พอจำได้นะ”
แม่บุญธรรมพยักหน้า “ไข่ใบนั้นเธอเก็บเอาไว้ตั้งแต่ฉันรับมันมาเลี้ยงตอนเด็ก…ทีแรกฉันคิดว่าไข่ใบนั้นจะไม่ฟัก จึงบอกให้เธอทิ้งไป แต่ว่าฉันก็คิดถึงสภาพจิตใจหลังจากที่เธอเกิดมา พ่อแม่ก็เสียชีวิต ต้องอยู่คนเดียว ดังนั้นไข่ใบนี้อา
