จเป็นที่พักพิงจิตใจเดียวของเธอ ฉันจึงอนุญาตให้เธอเก็บมันไว้อย่างดี”
“แต่แล้วเด็กคนนั้นก็ยอมทิ้งไข่ใบนั้นเพื่อช่วยฉัน จนต่อมาเด็กคนนั้นก็จากไปพร้อมกับญาติ ๆ ของเธอค่ะ”
“ตอนนั้นเธอเคยบอกว่าจะกลับมาใหม่ จึงไม่ได้เก็บข้าวของไปด้วยทั้งหมด แต่ใครจะรู้ว่าเธอจะจากไปเป็นเวลานาน และไม่มีข่าวคราวใดเกี่ยวกับเด็กคนนี้อีกเลย…”
เมื่อพูดจบแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่คิดถึงลูก
“ผมขออนุญาตเข้าไปดูของใช้ในบ้านของซูเสี่ยวเสี่ยวได้ไหมครับ?”
ฉู่โม่วถาม
“ได้ค่ะ”
หญิงวัยกลางคนเปิดประตูห้อง “นี่คือห้องที่เธอเคยอาศัยอยู่ ฉันทำความสะอาดมาตลอดหลายปีแล้ว เผื่อว่าวันใดวันหนึ่งเธอจะกลับมา”
ชายหนุ่มเดินเข้าไป
เขาเห็นว่านี่เป็นห้องเล็ก ๆ ไม่กว้างนัก ตกแต่งแบบเรียบง่าย มีผ้านวมและของใช้ต่าง ๆ ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ
ฉู่โม่วมองดูมันอย่างระมัดระวัง แม้แต่ปล่อยจิตสัมผัสของพลังห้วงมิติ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
เขาส่ายหัวแล้วเดินออกมา
แต่ในขณะนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องเปล่าทรงกลมครึ่งซีกสีเหลืองตกอยู่ที่มุมห้อง ซึ่งวางปะปนอยู่กับเครื่องใช้อื่น ๆ
“นี่มัน…”
ฉู่โม่วชะงักทันที
เขาสามารถมองเห็นกล่องที่เอาไว้วางไข่สัตว์เลี้ยงด้วยตาเปล่า แต่เมื่อใช้จิตสัมผัสพลังวิญญาณหรือพลังมิติ กลับพบว่าวัตถุประเภทนี้ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโลกนี้ และไม่สามารถรู้สึกถึงอะไรได้เลย นี่จึงเป็นเรื่องแปลกมาก
ต้องทราบว่า…
ในตอนนี้พรสวร
