รค์ห้วงมิติของเขาอยู่สูงถึงระดับราชันย์แล้ว และยังรู้แจ้งถึงกฎเกณฑ์มายาได้อีกด้วย ดังนั้นแม้จะเป็นตัวตนขั้นเทวะก็ไม่สามารถที่จะหลบหนีการรับรู้ของเขาไปได้ ทว่าของสิ่งนี้กลับซ่อนงำตัวตนได้อย่างสมบูรณ์
ฉู่โม่วหยิบวัตถุนั้นมาไว้ในมือทันที
เขาเห็นว่ารูปร่างหน้าตาของสิ่งนี้เป็นวงรีและขอบไม่เรียบมาก ดูเหมือนเป็นเปลือกไข่ที่แบ่งออกเป็นสองซีก ทั้งยังไม่สามารถแยกแยะวัสดุได้ซึ่งดูพิเศษมาก
“นี่คืออะไรครับ?”
ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย
“ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ตั้งแต่ฉันรับเลี้ยงเสี่ยวเสี่ยว เธอก็มักเอาไข่สัตว์เลี้ยงใส่เก็บไว้ในนี้ และหลังจากที่เสี่ยวเสี่ยวจากไป เจ้าสิ่งนี้ก็ถูกเก็บไว้ที่นี่มาตลอด ฉันคิดว่ามันเป็นของที่เสี่ยวเสี่ยวทิ้งไว้ มันไม่ได้ถูกทิ้งซะทีเดียว แต่ถูกคัดออกมาแยกกองไว้”
หญิงวัยกลางคนกล่าว
ฉู่โม่วพยักหน้าอย่างเข้าใจ
เมื่อลองใช้นิ้วแตะอย่างช้า ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงพื้นผิวที่หยาบกร้าน สัมผัสได้ถึงริ้วเส้นบาง ๆ ที่ดูคลุมเครือ แต่ก็มีบางส่วนที่ถูกสึกหรออย่างรุนแรง จนไม่สามารถสัมผัสได้ชัดเจน
ไม่ว่าฉู่โม่วจะมองอย่างไร ก็ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร
แต่ไม่รู้ทำไม… เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับวัตถุชิ้นนี้อยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง
“เดี๋ยวก่อน…”
“สิ่งนี้…”
จู่ ๆ ฉู่โม่วก็นึกถึงบางสิ่ง ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
เขาอยากจะตรวจสอบทันที แต่ก็คิดได้ว่ายังมีคนนอกอยู่ที่นี่ ดั
