่นเต้นและเปล่งเสียงออกมาอย่างมีความสุข
“เอาละ อย่ามัวพูดมากแล้วรีบดูดซับมันซะ!”
นายท่านยิ้มแล้วเอามือแตะลงบนหัวของเทียนเผิง ก่อนจะพามันเข้าสู่โลกในฝ่ามือทันที
เมื่อเข้ามาถึงในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เทียนเผิงจึงรู้สึกเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพียงไม่นานมันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของนายท่านจากทุกที่บนโลกใบนี้ จึงรู้สึกผ่อนคลายทันที แล้วถามว่า “เจ้านาย ที่นี่ที่ไหนเหรอ”
“นี่คือโลกใบเล็กที่ฉันสร้างขึ้น และต่อจากนี้ไปฉันจะให้นายฝึกฝนอยู่ที่นี่”
เสียงของฉู่โม่วดังขึ้น
“ได้เลยเจ้านาย!”
เทียนเผิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
เมื่อรู้สึกว่าจิตสัมผัสของเจ้านายหายไป มันก็วางแผนที่จะหาสถานที่ที่จะเก็บตัวดูดซับกองสมบัติที่เพิ่งได้มา แต่ทันใดนั้น จู่ ๆ มันก็ถูกก้อนหินฟาดเข้าที่ศีรษะ แล้วได้ยินเสียงร้องลั่นเต็มรูหู
“เฮ้! ฉันจำแกได้นะ นี่ไม่ใช่เจ้านกหน้าโง่ตัวโตของเจ้านายหรอกหรือ?”
เทียนเผิงรีบหันไปมองที่มาของเสียงโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นก็เห็นนกตัวเล็ก ๆ ที่มีขนสีดำบินวนอยู่รอบ ๆ หัวของมัน
เจ้าทึ่ม!
เทียนเผิงมีความสุขมากเมื่อได้เห็นนกตัวน้อยที่ปากไม่มีหูรูดตัวนั้น ทั้งสองเคยอยู่ด้วยกันในอดีต พวกมันมักจะทะเลาะและถากถางกันอยู่เสมอ
เทียนเผิงจึงรีบตะโกนกลับไปว่า “เจ้านกทึ่ม!”
จากนั้นมันก็กระพือปีกเพื่อโจมตีนกล่าสมบัติให้กระเด็นออกไป
แต่ใครจะรู้ว่า จู่ ๆ ร่างกายของนกล่าสมบัติก็เร่งความเร็วขึ้น และหายไปจากจุด
