ปมองฉู่โม่ว ด้วยดวงตาที่พร่างพราวไร้ที่สิ้นสุดและกระซิบว่า “ฉันภูมิใจในตัวนายนะ”
…
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ท่องเที่ยวไปตามชายฝั่งตลอดสองวันเต็ม ก่อนจะกลับบ้านในที่สุด
ทันทีที่เขาเดินเข้าไปถึงลานหน้าคฤหาสน์ ฉู่โม่วก็มองเห็นพญาหงส์สีทองตัวใหญ่
“เจ้านาย ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน!”
เทียนเผิงส่งเสียงร้องดังลั่นและวิ่งไปหาชายหนุ่ม พร้อมกระพือปีกขนาดใหญ่ของมันอย่างต่อเนื่อง
“เสี่ยวจิน!”
เมื่อเห็นอีกฝ่าย ฉู่โม่วก็ยิ้มให้มันทันที แล้วลูบหัวมัน “นายขยันฝึกฝนช่วงที่ฉันไม่อยู่หรือเปล่า”
“แน่นอนเจ้านาย ข้าฝึกฝนอย่างหนัก!”
เทียนเผิง หรือเจ้าของนามรองเสี่ยวจินพูดด้วยความดีใจ
หลังจากนั้น มันก็แสดงความแข็งแกร่งในปัจจุบันให้ฉู่โม่วเห็น ซึ่งเทียบได้กับราชันย์ยุทธ์ระดับสูงสุดและห่างจากขั้นราชันย์เทพยุทธ์เพียงเล็กน้อย
“ดีมาก!”
ฉู่โม่วพยักหน้า
การที่สามารถฝึกฝนจนถึงระดับนี้ในช่วงเวลาสั้น ๆ แสดงให้เห็นว่ามันขยันฝึกฝนอย่างหนักจริง ๆ
ขณะที่ชายหนุ่มพูดคุยกับมัน ทันใดนั้นเสี่ยวจินก็มองมาที่มือของเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นเช่นนั้นอีกฝ่ายก็ผงะไปชั่วครู่ แล้วพูดกลับไปว่า “ห้ามแอบมองสิ ฉันมีของขวัญมาให้!”
เมื่อพูดจบ…
ชายหนุ่มก็นำสมบัติทั้งหมดที่เตรียมไว้สำหรับเสี่ยวจินออกมา
“ว้าว! ขอบคุณเจ้านาย!”
เมื่อสมบัติเหล่านั้นปรากฏขึ้น เสี่ยวจินก็รู้สึกถึงแรงกระตุ้นทางสายเลือดทันที มันจึงรู้สึกตื
