้วพูดต่อ “ผมแค่จากไปไม่นาน ท่านราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางถึงกับลืมกันแล้วเหรอเนี่ย?”
แน่นอนว่าราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางนั้นไม่อาจจะลืมได้แน่ ๆ
แต่ว่าเขา…
ไม่อาจจะเชื่อภาพที่ตนเห็นได้จริง ๆ!
มันผ่านไปนานขนาดไหนกันเชียว!?
นานขนาดไหนแล้วที่ฉู่โม่วออกจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้วมุ่งหน้าเข้าสู่ฟากฟ้าประกายดาว?
เขายังจำได้ดีถึงวันที่อีกฝ่ายได้กล่าวคำลากับตน คำพูดของชายหนุ่มที่บอกไว้ว่า ‘เมื่อไหร่ที่สามารถลงหลักปักฐานในจักรวาลได้อย่างมั่นคงแล้ว ผมจะกลับมา’ ตอนนั้นเขายังคิดด้วยซ้ำว่าอาจจะต้องใช้เวลาถึงหลักร้อยปีกว่าอีกฝ่ายจะกลับมา
อย่างไรเสีย…
ถึงแม้ฉู่โม่วจะเป็นถึงจุดสูงสุดของขั้นราชันย์เทพยุทธ์ได้ในครานั้นก็จริง แต่มันก็ยังห่างไกลจากขั้นเทียมเทพยิ่งนัก
จากสามัญชนสู่เทียมเทพ มันค่อนข้างจะห่างชั้นกันมาก ๆ เลยทีเดียว ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถเทียบชั้นกันได้ง่าย ๆ!
ทว่าตอนนี้…
เวลาที่ผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ฉู่โม่วได้กลับมาตามที่เขาว่าไว้ ไม่เพียงแต่เขาจะแข็งแกร่งขึ้นเป็นอย่างมากจนเหนือคาดสุด ๆ แต่เขายังมาพร้อมกับผู้ติดตามที่แข็งแกร่งมากมายอีกด้วย
“โชคอันใดที่ช่วยอวยพรให้คุณประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้ในจักรวาลอันกว้างใหญ่กัน!?”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางตกตะลึงจากก้นบึ้งของหัวใจ
และในขณะเดียวกันนั้น
ยามที่เสียงของราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางเงียบลง ผู้ปลุกพลังมากมายทั่วทั้งสุดยอดฐานจงไห่ ไม่เว้นแม้แต่ราชันย์เทพยุทธ์ที่มารว
