บทที่ 612 มนุษยชาติบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินตกตะลึง
“ท่านราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ?”
ราชันย์เทพยุทธ์คนหนึ่งหันมองท่าทีของราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางที่เปลี่ยนแปลงไป ก่อนจะถามด้วยความสงสัย
ทว่าตอนนั้นเอง คำตอบก็ประจักษ์แก่ความรู้สึกของทุกคน
นั่นเพราะ… พวกเขาเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดบางอย่าง
“นี่มัน…”
“ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างฝ่าน่านฟ้าเข้ามานะครับ!”
สีหน้าของราชันย์เทพยุทธ์ทุกคนเปลี่ยนไป
และในยามที่พูดจบ
ครืน!
กรรร!
เสียงคำรามก็ดังกึกก้องกังวานฟ้า เสียงนั้นแผ่ขยายไปไกล ไม่นานนักหลังจากเสียงดังกล่าวก็เงียบลง แสงสีขาวพลันปรากฏขึ้น แสงดังกล่าวถูกห่อหุ้มด้วยห้วงพลังที่ไม่อาจบรรยายได้พร้อมทั้งปลดปล่อยพลังออกมาอยู่ตลอดเวลา คลื่นนั้นเหมือนคลื่นน้ำที่สั่นสะเทือนบรรยากาศ ใครก็ตามที่ได้เห็นต่างก็หวาดกลัวกันหมด
ผู้คนมากมายรับรู้ได้ถึงกลิ่นอาย ซึ่งมันทำให้เหล่าราชันย์เทพยุทธ์และผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ต่างเปลี่ยนสีหน้ากันหมด พวกเขาทะยานขึ้นจากฟ้าตาม ๆ กัน กลายเป็นกลุ่มแสงและพุ่งขึ้นไปตรวจดูเบื้องบน
ยามที่ได้กวาดตามองไปบนฟากฟ้า
สีหน้าของพวกเขาก็ต้องตกตะลึง เบื้องบนนี้ กลิ่นอายที่สัมผัสได้มันน่ากลัวและลึกล้ำเสียยิ่งกว่าข้างล่างเสียอีก ถึงแม้ว่ามันจะถูกปิดกั้นไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังทรงพลัง ภายใต้การรับรู้ของแต่ละคน กลิ่นอายนี้น่าจะแผ่กระจายไปทั่วอวกาศแล้ว เสมือนกับมหาสมุทรที่ไม่
