บทที่ 607 สวรรค์ไม่ประทานพรให้แก่เผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคของฉัน และ พ่ายแพ้!
“ฉู่โม่ว นายเป็นอะไรไหม?”
ในตอนนั้นเอง เสียงของบรรพชนหมัวก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา
ผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นในหันไปมองตามเสียงนั้น และเห็นว่าบรรพชนหมัวกับอีกสี่คนยังคงต่อสู้กับมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์วิหค เขาจึงควรจะหันไปจัดการเรื่องนี้เสียก่อน
มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นอยู่ในจิตใจ
“ไม่ต้องห่วงท่านบรรพชน ผมไม่เป็นไร!”
เขายิ้มบางและกล่าวผ่านเครื่องมือสื่อสาร
แม้ว่าใบหน้าของเขาจะซีดไปเล็กน้อย มันก็เป็นเพียงเพราะอณูแห่งชีวิตที่ใช้ไปมหาศาลผ่านวิธีการมากมาย รวมถึงการฝึกประสานพลังกับภาพลวงตาอีกาสุริยัน
ด้วยพื้นฐานที่มั่นคงของเขา ตราบใดที่ไม่เกิดความเสียหายสะท้อนกลับไปยังพื้นฐานพลัง ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงไร เขาก็สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว
จึงไม่มีปัญหาอะไรแม้แต่น้อย
“เยี่ยมไปเลย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว บรรพชนหมัวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่แล้วเขาก็กล่าวผ่านเครื่องมือสื่อสาร “ฉู่โม่ว ทำไมถึงเสี่ยงแบบนั้นล่ะ อย่างมากฉันก็จะเป็นคนช่วยดาวเคราะห์วิหคเอาไว้เอง ทำไมนายต้องทำอะไรที่อันตรายแบบนี้ด้วย?”
“ศิษย์น้องกลัวว่าถ้าผู้บรรพชนเป็นคนลงมือเอง มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์วิหคจะได้โอกาสหนีไปน่ะ!”
ฉู่โม่วกล่าว “เหล่าบรรพชนเตรียมการไว้มากมายจนถึงขั้นใช้จานสวรรค์เร้นลับและตกปลาตัวใหญ่ได้ แล้วผมจะปล่อยให้มันหนีไปง่าย ๆ ได้
