็นเพียงร่างจิตวิญญาณ คิดหรือว่าฉันจะกลัวน่ะ?!”
มหาเทวะยุทธ์แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคตะโกนเสียงดัง ดวงตาที่จับจ้องมานั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธลุกโชน
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดดังกล่าว บรรพชนหมัวและคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรนัก พวกเขาเพียงแค่ยิ้ม
จริง ๆ ก็เป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูด ตัวตนของพวกเขาทั้งสี่ ณ ที่แห่งนี้นั้นเป็นเพียงร่างจิตวิญญาณเท่านั้น
แต่…
มันยังมีความแตกต่างระหว่างมหาเทวะยุทธ์ด้วยกันเองอยู่!
ด้วยความสามารถของพวกเขาทั้งสี่ หากเป็นการสังหารผู้ที่มีขั้นต่ำกว่านั้นย่อมสามารถทำได้อยู่แล้ว!
แต่นี่เพียงแค่มองผิวเผิน การต่อสู้ระหว่างเทวะยุทธ์และมหาเทวะยุทธ์ก็ถือว่ายิ่งใหญ่มากแล้ว ยิ่งกับมหาเทวะยุทธ์ที่ไม่ใช่ร่างจริงอย่างพวกเขา แม้จะไม่ต้องกลัวบาดเจ็บหนัก แต่เพราะความที่ร่างนี้ไม่ใช่ร่างจริง พวกเขายิ่งต้องระวังตนเองให้ดี หากปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้ ความพยายามดักจับของพวกเขาก็จะสูญเปล่า
“งั้นพวกเราทั้งสี่ก็จะไม่เกรงใจแล้ว!”
บรรพชนหมัวพูด
ทั้งสี่สบตากันก่อนจะตัดสินใจที่จะโจมตีออกไปพร้อมกัน
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
การโจมตีระลอกแรกเริ่มต้นขึ้น มันเปิดฉากด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่ากลัวซึ่งถูกปลดปล่อยออกมาราวกับแสงสว่าง สิ่งนี้สั่นสะเทือนโลกในทันที แสงที่่เปล่งออกมาสว่างไสวเหมือนดวงตะวัน ทั้งที่มันออกมาจากร่างของบรรพชนคนหนึ่งเท่านั้น!
จากนั้น
เปลวเพลิงที่เกรี้ยวกราดก็เผาทำลายทุก ๆ สิ่ง
