บทที่ 599 มนุษยชาติไม่เคยเชื่อในความสิ้นหวัง จงลุกขึ้นสู้!
สิ้นเสียง…
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักสัจจะตะวันก็ได้ลอยไปอยู่ด้านหน้าฉู่โม่ว ทั่วทั้งร่างของเขาอัดแน่นไปด้วยพลังปราณ เลือดและอณูแห่งชีวิตระเหยออกมาราวกับเป็นดวงอาทิตย์ที่กำลังเผาผลาญตนเอง ชัดเลยว่าเขาเตรียมที่จะใช้กระบวนท่าจำพวกระเบิดตนเอง พร้อมกับสลักเกียรติครั้งสุดท้ายของตนไว้ให้ทุกคนได้จดจำ
“โอ้ ๆ ตาแก่อูอิ่นฝาน ฉันคิดว่าคุณเอื่อยเฉื่อยมาตั้งนานนมจนเสียเกียรติยศไปหมดแล้วซะอีก ไม่คิดเลยว่าคุณยังคงเป็นคนกล้าเช่นนี้ ช่างน่าประทับใจจริง ๆ”
ขณะนั้น…
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งกองกำลังปีกทวาราก็พูดขึ้นมาเช่นกัน
“ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี่มานานหลายปี เพราะต้องไปคอยปกป้องชายแดนของมนุษยชาติจากการรุกรานของเผ่าพันธุ์อื่น แต่ในใจของฉันนี้ก็ยังเปี่ยมไปด้วยเลือดนักสู้ที่โชติช่วงอยู่น่า!” ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักสัจจะตะวันพ่นลมหายใจ
“ดี!”
หลังจากกล่าวชมแล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งกองกำลังปีกทวาราก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “แต่สถานการณ์แบบนี้ ให้คุณรับหน้าคนเดียวก็คงไม่ดีนัก แม้ว่าฉันจะไม่เคยต้องไปสู้รบตบมือกับใครที่นอกโลก แต่ทั้งฉันและคุณล้วนเป็นมนุษยชาติเช่นกัน เช่นนั้นแล้วจะให้ฉันคอยตามหลังคุณได้ยังไง?”
พูดเช่นนั้น…
ชายชรากองกำลังปีกทวาราก็ลอยไปอยู่ข้าง ๆ อูอิ่นฝาน ร่างกายของเขาปลดปล่อยพลังและสายเลือดที่แข็งแกร่งออกมา อณูแห่งชีวิตพวยพุ่ง พรสวรรค์ห