ด้ดีว่าตนเองนั้นหวาดกลัว แต่แทนที่จะหนี กลับรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายกับการกู้คืนเกียรติยศครั้งสุดท้ายของตน
“เมื่อครั้งที่ฉันยังเป็นหนุ่ม ฉันได้เดินทางไปยังหุบเขาที่อยู่แสนไกล พบเจอกับสิ่งต่าง ๆ มากมาย เผชิญหน้ากับอันตรายนับไม่ถ้วนจนกระทั่งทลายเข้าสู่ขั้นแห่งความลับมาระหว่างทาง และนั่นก็ทำให้ฉันได้มาซึ่งขั้นเทียมเทพ!”
“ภายหลังจากที่ได้ก้าวเข้าสู่ฟากฟ้าแล้ว ฉันก็ได้ถวายตัวเข้ามาอยู่ในสำนักสัจจะตะวัน ฝึกฝนและถูกให้ค่าโดยมนุษยชาติ ต่อสู้และทุ่มเทกายใจให้กับการต่อต้านภัยที่มาจากหลาย ๆ แห่ง ถึงแม้จะไม่อาจะเรียกว่าไร้เทียมทานได้ แต่ก็ทำให้ฉันมีชื่อเสียงขึ้นมาได้!”
“ในชีวิตของฉันคนนี้ ได้กลายเป็นที่พึ่งของผู้คนมากมาย สถานที่แห่งนี้ที่ฉันได้ถือกำเนิดและเติบโต นอกจากนี้ยังเป็นที่ที่ฉันคอยเฝ้าดูแล้ว เช่นนั้นแม้ฉันจะไร้ซึ่งพลังในยามแก่ชรา แต่ก็จะขอตายด้วยความยินดีหากเพื่อให้ได้มาซึ่งอนาคตของมวลมนุษยชาติ!”
เขาประกาศก้อง
เลือดสีทองที่หลั่งไหลออกมาจากบาดแผลต่าง ๆ บนร่างกายของเขาด้วยท่าทีที่สั่นระริก ทว่าแววตาของชายชราผู้นี้ กลับเปี่ยมไปด้วยเกียรติยศและความแน่วแน่แบบสุด ๆ
