นำโดยเซียวเทียนอู่ ทุกคนก็ทยอยตามเข้าไป หลังจากเข้าห้องโถงก็เห็นท่านย่าถังซู่อิงนั่งอยู่บนโถงข้างบน บิดาคนอื่นๆ และฮูหยินแต่ละเรือนต่างก็นั่งอยู่สองข้าง อนุภรรยาที่เหลือ ก็ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินแต่ละเรือนอย่างเชื่อฟัง
เซียวเทียนอู่รูปร่างกำยำกว้างหนา เดินมาถึงกลางห้องโถงก็คุกเข่าลง คนอื่นๆ ก็ตามมาติดๆ ทั้งหมดก็คุกเข่าลงคารวะ
“ทั้งหมดลุกขึ้นเถิด” ถังซู่อิงหน้าเปื้อนยิ้มกล่าว
ทุกคนลุกขึ้นยืน เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองสำรวจท่านย่าแท้ๆ ผู้นี้ อีกฝ่ายผมขาวราวหิมะ เหมือนกับใยเงินที่หวีไว้อย่างเรียบร้อย ดูแล้วก็ชราภาพแล้ว ผิวหนังมีริ้วรอย แต่ไม่มีกระผู้สูงอายุ สีผิวแดงระเรื่อ ดูเป็นหญิงชราที่สะอาดอย่างยิ่ง อีกอย่างถึงแม้จะชราภาพแล้ว แต่ก็มองออกว่าตอนหนุ่มสาวเคยเป็นหญิงงามที่สวยอย่างยิ่ง หญิงงามถึงแม้จะแก่แต่โครงกระดูกก็งดงาม
ในขณะที่เซียวเหยียนกำลังมองสำรวจอยู่ ถังซู่อิงก็กำลังมองสำรวจหลานชายหลานสาวเหล่านี้เช่นกัน
สำหรับเซียวเทียนอู่นางคุ้นเคยที่สุด ตอนเด็กเคยอุ้ม บ่อยครั้งมาที่เรือนบัวเขียวเที่ยวเล่น กับจวินเย่ด้วยกัน เพียงแต่ นับตั้งแต่พี่ใหญ่กับพี่สามทยอยกันพลีชีพ จากนั้นก็เป็นน้องเก้ากับน้องหก
