ก็ทยอยเสียชีวิต นางก็ผมขาวในคืนเดียว มอบหมายเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในจวน ให้กับสะใภ้ใหญ่ไป๋เฟิงอู่ทั้งหมด ส่วนนางเองก็ไปที่ขุนเขาลืมทุกข์กินเจสวดมนต์ หวังว่าจะสามารถรอคอยให้ดวงวิญญาณวีรชนของน้องเก้ากลับมาโดยเร็ว
เมื่อนึกถึงน้องหกน้องเก้า ในแววตาของถังซู่อิงก็มีความเศร้าอยู่บ้าง หลายปีมานี้ฝันเห็นพวกเขาวิ่งมาหาตนนับครั้งไม่ถ้วน ราวกับวัยเด็กเช่นนั้นร่าเริงอย่างยิ่ง พร้อมกับความฮึกเหิม ปากก็เรียกแม่… แม่…
เจ้าเด็กสองคนนั้นลำบากเกินไปแล้ว คนหนึ่งเหลือเพียงลูกชายคนเดียว คนหนึ่งกลับยังไม่ได้แต่งงาน ตั้งแต่เล็กฝึกฝนอย่างหนัก ความรุ่งเรืองในโลกมนุษย์ยังไม่ทันจะได้เห็นสักแวบ ก็ต้องฝังกระดูกไว้ที่ชายแดนแล้ว
“เทียนอู่ มานี่ ให้ย่าดูเจ้าหน่อย”
อารมณ์ของถังซู่อิงไม่ทันจะเผยออกมาก็เก็บงำไว้แล้ว ยิ้มกล่าว
เซียวเทียนอู่มองผมขาวเต็มศีรษะของท่านย่าผู้นี้ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความสงสาร เดินไปข้างหน้าแล้วงอกระดูกสันหลังที่เคยยืดตรงแน่วตอนอยู่ข้างนอกลงมา
“ที่ชายแดน อย่าได้โลภความดีความชอบจนเกินตัว ตระกูลเซียวของเราไม่ขาดคุณูปการและความรุ่งโรจน์แล้ว” ถังซู่อิงลูบไหล่ของหลานชายคนโตเบาๆ กล่าวเสียงเบา “ย่าเพียงแค่
