ุกพลังชุดคลุมสีดำยิ้มจาง ๆ และพลิกฝ่ามือของตนขึ้นมา กล่องหยกใบหนึ่งพลันปรากฏอยู่ในมือของเขา
เห็นเช่นนั้น ผู้ปลุกพลังหนุ่มพลันดวงตาเปล่งประกายด้วยความสุข เขารีบหยิบเอากล่องหยกนั้นมาเปิดดู และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะขมวดคิ้วอีกครั้ง
“จำนวนมันไม่ถูกนี่!”
“พวกเราตกลงกันไว้ที่หกชิ้นนะ ทำไมในกล่องถึงมีแค่สามชิ้นเท่านั้น หรือว่า… นายอยากจะกลับไปยังจุดนั้นอีกครั้งงั้นเหรอ?”
ผู้ปลุกพลังหนุ่มเกรี้ยวกราด
“ฉันจะทำเรื่องโง่ ๆ อย่างการกลับไปยังจุดเดิมได้ยังไง!”
จากนั้นผู้ปลุกพลังในชุดคลุมสีดำก็ค่อย ๆ พูดต่อ “ถึงแม้ว่าเราจะตกลงกันที่หกชิ้นก็จริง แต่นั่นคือหลังจากเรื่องนี้จบลงแล้ว ตอนนี้นายยังต้องตามหาเส้นทางการเดินทางของฉู่โม่วอยู่นะ เพราะงั้นมันหมายถึง งานของพวกเรายังไม่จบลง จะให้ฉันมอบของให้นายหกชิ้นเลยได้ยังไงกัน?”
“แล้วก็ นายไม่ต้องกังวลไป! เมื่อไหร่ก็ตามที่นายตามหาเส้นทางของฉู่โม่วได้แล้วละก็ ฉันจะรีบส่งของที่เหลืออีกสามชิ้นไปให้นายทันที แล้วเดี๋ยวจะให้เพิ่มอีกสองด้วย…คิดว่ายังไงล่ะ?”
ได้เพิ่มอีกสองงั้นเหรอ?
ได้ยินแบบนั้น ดวงตาของผู้ปลุกพลังหนุ่มก็เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง “เรื่องจริงเหรอ?”
พูดจบ…
เขาก็สงบจิตสงบใจลงแล้วพูดด้วยเสียงไม่ไว้วางใจ “นี่นายกำลังหลอกฉันอยู่หรือเปล่า?”
“ฉันจะไปกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง?”
ชายชุดดำยังคงใจเย็นและดูไม่รีบร้อน เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าพูดเหมือนพวกเราไม่เคยแ
