ะยะหลายพันกิโลเมตรก็ฉีกขาด
แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่รับชมการต่อสู้อยู่ห่างไกลออกไปยังรู้สึกขนลูกซู่ได้ รวมไปถึงรู้สึกเจ็บแปลบทั่วทั้งร่างกายด้วย มันให้ความรู้สึกเหมือนพวกเขาอยู่ท่ามกลางขุนเขาที่มีปราณกระบี่มากมายกำลังโถมกระหน่ำโจมตี ความเจ็บปวดจากการโดนเชือดเฉือนนั้นฝังลึกไปในกระดูกแม้จะไม่มีบาดแผล
“นี่มัน…”
“เพลงกระบี่นี่มัน…”
ตอนนั้น ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนต่างก็เบิกตาโต สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปจะรับรู้ได้เพียงความน่ากลัวเท่านั้น หรือผู้ที่แข็งแกร่งขึ้นมาอีกหน่อยก็จะรู้สึกแตกต่างกันเพิ่มอีกนิดหน่อย
ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรออกมามากกว่านี้ ปราณกระบี่ดังกล่าวก็เข้าปะทะกับปราณกระบี่ของเฉินต้าวซวีเป็นที่เรียบร้อย มันมีเพียงระเบิดรุนแรงดังขึ้น ก่อนที่ท้ายสุดปราณกระบี่หนึ่งในสองจะแตกสลาย ณ จุดเข้าปะทะ หลงเหลือไว้เพียงปราณกระบี่เพียงหนึ่งเดียวที่ไม่แม้แต่จะลดกำลังโจมตีลง ซึ่งปราณกระบี่นั้นกำลังมุ่งหน้าเข้าหาเฉินต้าวซวี
ฟุ่บ!
ดวงตาของเฉินต้าวซวีเบิกกว้างในทันที ร่างของเขากระเด็นลอยไปไกลพร้อมกับกระอักเลือดออกมามากมายกลางอากาศ เขาไม่อาจจะทนจับด้ามกระบี่ยาวในมือต่อไปได้ด้วยซ้ำ ทำให้กระบี่และเขากระเด็นลอยกันไปคนละทิศละทาง
ในส่วนของฉู่โม่ว…
เขายังคงยืนอยู่ ณ ที่เดิม นอกจากแขนที่สะบัดแกว่งกระบี่เมื่อครู่แล้ว ร่างกายของเขาก็ไม่ได้ไหวติงแต่อย่างใด
เฮือก!
ท่ามกลางสายต
