สายลมฤดูใบไม้ผลิให้ผู้คน
“ขอบคุณท่านเจ้าหอ”
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและกล่าว “ท่านเจ้าหอ คนที่ยืนอยู่ข้างผมคือฉู่โม่ว วันนี้เขามาที่นี่ในฐานะผู้ดูแลชั้นในของหอด้วยคำสั่งจากตำหนักบรรพชน!”
“ฉันรู้เรื่องนี้แล้วละ ผู้อาวุโสมั่วติดต่อฉันมาแล้ว”
เจ้าหอพยักหน้าเบา ๆ
แล้วเขาก็หันไปมองยังฉู่โม่วตั้งแต่หัวจรดเท้าและกล่าว “อย่างที่คิดไว้ เขาคือผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์จริง ๆ ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือพรสวรรค์ก็โดดเด่นทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในรุ่นเลย แล้วยังเป็นพรที่มอบให้กับหอของฉันด้วย”
“ท่านเจ้าหอชมกันเกินไปแล้วครับ”
ฉู่โม่วรีบกล่าวอย่างถ่อมตัว
คู่สนทนายิ้มกว้างและกล่าว “ในเมื่อเป็นผู้ดูแลชั้นในแล้วก็ไปรับตรายืนยันตัวตนด้วยล่ะ การเข้าออกที่นี่จะได้สะดวกยิ่งขึ้น… อีกอย่าง ฉีอวิ๋นพอจะบอกคำเตือนกับเธอไว้บ้างแล้วใช่ไหม?”
“ผมบอกฉู่โม่วระหว่างทางมาที่นี่แล้วครับ” มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นกล่าวตอบ
“ดีเลย ฉันจะได้ไม่ต้องพูดอะไรมาก… ผู้ดูแลชั้นในคนอื่น ๆ ตอนนี้ต่างก็เก็บตัวฝึกฝนหรือไม่ก็ออกไปทำหน้าที่ พอพวกเขากลับมาก็ไปทำความรู้จักพวกเขากับหน้าที่ต่าง ๆ ของหอสัจธรรมด้วยล่ะ!”
เจ้าหอพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ!”
ฉู่โม่วเองก็พยักหน้าหงึก ๆ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ลงไปข้างล่างเถอะ!”
แล้วเจ้าหอก็หลับตาลง
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ!”
เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วและมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นก็ทำความเคารพอีกครั้งและ
