ออกมาจากห้องโถง
…
“เฮ้อ…”
หลังจากที่ออกมาจากห้องโถง ฉู่โม่วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
ในห้องโถงก่อนหน้านี้ แม้ว่าเจ้าหอจะไม่ได้เผยพละกำลังออกมา ทว่าพลังแห่งกฎเกณฑ์ก็ยังแพร่กระจายออกมาและกดดันฉู่โม่วจนทำให้เขารู้สึกหนักหน่วงไม่น้อย แต่โชคยังดีที่หลังจากออกมาข้างนอก พวกมันก็หายไปจนหมด
‘น่ากลัวจริง ๆ!’
‘แค่รัศมีก็น่ากลัวขนาดนี้แล้ว พละกำลังของเจ้าหอต้องไปถึงระดับที่เหนือจินตนาการแล้วแน่ ๆ!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
เขาคิดว่าสีหน้าท่าทางของมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นในตอนที่เข้าไปนั้นดูเคารพและยำเกรงยิ่งกว่าตอนที่พบกับผู้อาวุโสมั่วเสียอีก ฉู่โม่วจึงพอจะคาดเดาได้บ้าง
บางทีเจ้าหอคนนี้อาจจะไปถึงขั้นมหาเทวะยุทธ์ระดับสูงสุดแล้ว หรืออาจจะเหนือยิ่งกว่านั้นแล้วก็ได้
ไม่อย่างนั้น
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นคงไม่เผยท่าทีเช่นนั้นออกมา
“ฉู่โม่ว ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปรับตรายืนยันตัวตน!”
ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่นั้น มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นก็เอ่ยขึ้น
ทั้งสองจึงเดินไปที่ห้องโถงอีกแห่งหนึ่งด้วยกัน
ฉู่โม่วใช้เวลาประมาณหนึ่งในการร้องขอป้ายห้อยเอวสำหรับการยืนยันตัวตนและต้องใส่จิตวิญญาณส่วนหนึ่งของตัวเองลงไปข้างในด้วย เพื่อให้หอสัจธรรมรับรู้ถึงสถานการณ์ของผู้ปลุกพลังได้
หากเกิดอันตรายขึ้นและผู้ปลุกพลังไม่อาจรายงานข้อมูลกลับมาได้ หอสัจธรรมก็จะรับรู้ผ่านการเปลี่ยนแปลงบนป้ายและรีบไปช่วยเหลือได้ทันท่วงที
นอกจากนี้…
