บทที่ 572 ปราณกระบี่อันน่าพรั่นพรึง… สังหารโม่ซาง!
พวกเขาทั้งสองถูกผลักออกจากกันด้วยแรงระเบิด หลังจากนั้น จู่ ๆ พลังอันน่าพรั่นพรึงที่ไม่สามารถอธิบายได้ก็ครอบคลุมสนามรบทั้งหมด และยังแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว
ทุกหนทุกแห่ง
ปรากฏเสียงดังหวีดหวิดจากมิติที่กำลังแตกร้าวอย่างต่อเนื่อง พื้นที่ทั้งหมดปั่นป่วนจากคลื่นกระแทกทำลายล้าง
มีอัจฉริยะสองคนจากเเผ่ามนุษย์วิหคที่หลบหนีไม่ทัน จนถูกพลังของคลื่นกระแทกนี้กลืนกินเข้าไปทันที ร่างของพวกเขาหายไปโดยยังไม่ทันได้กรีดร้องด้วยซ้ำ หลงเหลือไว้เพียงหมอกเลือดที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ
สภาพบนพื้นดิน…
ซากปรักหักพังแต่เดิมที่มีอยู่ บัดนี้ได้กลายเป็นความว่างเปล่าไปหมดแล้ว ราวกับมันถูกพัดพาออกไปโดยพลังอันน่าหวาดหวั่น ทุกอย่างกลายเป็นผุยผง รวมถึงผืนดินที่จมลึกลงไปหลายสิบแห่งกิโลเมตร
ที่ห่างไกลออกไปหลายล้านกิโลเมตร
เหล่าอัจฉริยะทั้งหลายของทั้งสองเผ่าพันธุ์ที่ยังรอดชีวิตจากคลื่นกระแทกนี้ กำลังจับจ้องฉากเหตุการณ์ด้วยอาการตกตะลึงถึงขีดสุด
ฟู่ว!!
ผ่านไปสักพักใหญ่ จึงมีเสียงหอบดังออกมา
ทุกคนต่างรู้สึกหวาดกลัวต่อพลังนี้!
ในเวลาต่อมา
พวกเขารีบหันไปมองยังใจกลางของการต่อสู้อย่างรวดเร็วเพราะอยากทราบผลลัพธ์ของการปะทะในครั้งนี้
ในไม่ช้าคำตอบก็ได้ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่
ณ ใจกลางการต่อสู้
แม้ระฆังทองคำของโม่ซางจะปิดกั้นปราณกระบี่ของฉู่โม่วได้ แต่มันก็ใกล้พังทลายลงเต็มท
