ี
แคร่ก!
หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่ลมหายใจ ก็มีเสียงแตกร้าวที่คมชัดดังขึ้นจากตัวระฆังทอง
แคร่ก! แคร่ก! แคร่ก!
เสียงแตกร้าวยังคงดังต่อเนื่อง
จนในที่สุด
ระฆังทองทั้งใบก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นเศษชิ้นส่วนจำนวนนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปทุกทิศทุกทาง ในขณะที่พลังปราณกระบี่ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย จากนั้นตรงดิ่งไปผ่าร่างของโม่ซางทันที
เปรี้ยง!
โม่ซางไม่เหลือพลังที่จะต้านทานอีกต่อไป ร่างของเขาถูกฟันกระเด็นตัวปลิวไปทันที พร้อมกับกระอักเลือดเทวะสีทองมากมายออกมาไหลนองเป็นทางยาว ก่อนจะตกลงสู่พื้นในที่สุด ร่างของเขากระแทกจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ซึ่งห่างจากจุดเดิมไกลกว่าหลายร้อยกิโลเมตร
“อัก…”
โม่ซางพยายามพยุงตัวขึ้น พร้อมกับร่างสะบักสะบอมที่มีเลือดไหลนอง สภาพของเขาในตอนนี้ดูน่าสังเวชยิ่งนัก
“ฉันไม่นึกเลยว่าแกจะมีพลังถึงระดับนี้!”
“หากรู้เรื่องนี้แต่แรก ฉันคงฆ่าแกตั้งแต่เข้ามาถึงที่นี่แล้ว!”
“น่าเสียดายเหลือเกิน ฉันเจ็บใจยิ่งนัก!”
เขามองฉู่โม่วที่อยู่กลางอากาศ พร้อมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เจ็บแค้นใจถึงขีดสุด
“เป็นแกที่ประมาทเอง!”
“ดังนั้น…”
“จงตายไปซะ!”
นั่นคือทุกสิ่งที่ฉู่โม่วต้องการจะพูด ก่อนใช้โอกาสนี้เพื่อปลิดชีพโม่ซางโดยไม่ลังเล
หลังจากสิ้นเสียง ชายหนุ่มก็ฟันปราณกระบี่ออกไปอีกครั้ง กลายเป็นลำแสงกระบี่เจิดจรัสเป็นทางยาวราวกับจะสามารถแยกสวรรค์และโลกได้ มันเคลื่อนผ่านความว่างเปล่าหลายพันกิโลเมตร มุ่งตรง
