ถึงความเร็วในการพัฒนาของฉูโม่ว!
‘ในเมื่อปลอดภัยแล้ว คงได้เวลาไปที่โถงมรดกแล้วละ บางทีอาจจะได้อะไรดี ๆ กลับมาก็ได้!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
เมื่อคิดแล้วก็ต้องลงมือทำ
แล้วฉู่โม่วก็บินไปตามทิศทางที่เทียมเทพพั่วซานบอก เพื่อมุ่งหน้าไปยังโถงมรดก
…
ในพื้นที่ห่างไกลจากฉู่โม่วที่แห้งแล้งราวกับทะเลทราย
แต่ที่ใจกลางของทะเลทรายมีอาคารขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสว่างนับไม่ถ้วน อาคารทั้งหลังเป็นเหมือนอารามที่ปกคลุมด้วยจารึกขนาดมหึมาและมีรัศมีที่น่าสะพรึกลัวแพร่กระจายออกมา มันดึงดูดสายตาตั้งแต่แวบแรกที่เห็น
ในตอนนี้…
ในพื้นที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่งของอาราม โม่ซางกำลังนั่งขัดสมาธิและครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
ทันใดนั้น…
ดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมาและมีแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมา
หลังจากที่แสงศักดิ์สิทธิ์ค่อย ๆ จางหายไป โม่ซางก็หยิบใบเรือออกมาจากถุงเก็บของ แล้วแสงสีขาวก็ส่องสว่างออกมาจากใบเรือนั้น
“ทำไมใบเรือถึงเรืองแสงสว่างขนาดนี้ล่ะ?”
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว
เขาพบว่ายิ่งเวลาผ่านไป แสงสีขาวบนใบเรือก็เปล่งประกายมากยิ่งขึ้น แม้แต่ใบเรือเองก็พัดแรงขึ้นด้วยเช่นกัน
“หรือว่า… ฉู่โม่วกำลังเข้ามาใกล้ฉัน?”
ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้างขณะที่เขาพึมพำเบา ๆ
ใบเรือสะกดรอยคือสมบัติสะกดรอยของเขา แค่ใบเรือได้รับรัศมีของศัตรูเข้าไป เขาก็สามารถใช้มันนำทางได้อย่างง่ายดาย ยิ่งใกล้เท่าไร ใบเรือสะกดรอยก็จะยิ่งแข็
