เหยียดหยาม “ถ้าโม่ซางว่าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องกลัวบ้าง ส่วนแก โม่เจ๋อ… แกเพิ่งจะแพ้ผู้ทรงพลังจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ของฉัน ยังกล้าทำเป็นปากเก่งอีกเหรอ?!”
“ตายซะ!”
เมื่อพูดจบ
อัจฉริยะพั่วซานก็เคลื่อนไหว หอกพุ่งออกไปหาโม่เจ๋อพร้อมแสงศักดิ์สิทธิ์เรืองรอง มันเต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่น่าสะพรึงกลัวและพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของโม่เจ๋อ
“แก…”
โม่เจ๋อโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี
เขาต้องอับอายที่พ่ายแพ้ให้กับฉู่โม่วต่อหน้าต่อตาทุกคน แต่อัจฉริยะพั่วซานก็ยังทำเช่นนี้อีก แล้วจะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไรกัน
โม่เจ๋อรู้ดีอยู่ในใจ แต่เขาก็ไม่คิดจะห้ามตัวเองเอาไว้
“ถ้าแค่อยากจะยั่วโมโหฉันละก็ แกทำสำเร็จแล้วละ!”
“แต่ราคาที่ต้องจ่ายน่ะ แกรับไม่ไหวหรอกนะ!”
โม่เจ๋อกล่าวอย่างเยือกเย็น
หลังจากนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์บนปีกของเขาส่องสว่างจ้า มีรัศมีที่แหลมคมแพร่กระจายออกมาปะทะกับรัศมีของเทียมเทพพั่วซาน
ทั้งสองเริ่มการต่อสู้สะท้านโลกขึ้น ไม่ว่าจะไปที่ใด พลังแห่งอัจฉริยะก็ตลบอบอวลจนแม้แต่ท้องฟ้าก็ต้องพังทลายลง
แต่
ทุกคนก็ไม่ได้รับชมการต่อสู้
กลับกัน พวกเขาต่างก็ตามหาคู่ต่อสู้และเริ่มการต่อสู้กันเอง!
เผ่าพันธุ์มนุษย์และมนุษย์วิหคต่อสู้กันมานานหลายปีแล้ว เมื่อมีโอกาส พวกเขาก็จะสังหารอีกฝ่ายอย่างแน่นอน
ตูม ตูม ตูม!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกไปทั่วทุกหนแห่ง ผืนแผ่นดินภายในรัศมีกว่าล้านกิโลเมตรจมลงและทุกสิ่งในรัศมีหลายหมื่นกิโล
