งวล
ทว่าฉู่โม่วกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย
เพียงหลับตาอย่างสงบนิ่ง พร้อมจิตใจที่กำลังจมดิ่งอยู่ในคฤหาสน์สีม่วง
ขณะนี้ภายในคฤหาสน์สีม่วงปรากฏกงล้อทองคำปฐมวิญญาณทั้งสี่ชั้นขึ้น ทำให้คฤหาสน์สีม่วงทั้งหลังกลายเป็นสีทอง พร้อมร่างปฐมวิญญาณที่กำลังนั่งนิ่ง โดยมีกระบี่ยาวสีทองวางพาดอยู่บนตัก ดวงตาของเขาปิดลงและปล่อยให้แสงสีทองของกงล้อทองคำปฐมวิญญาณส่องสะท้อนลงบนร่างราวกับกำลังสวมใส่ด้วยอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ดูสง่างามยิ่งนัก!
ในเวลานี้ กลิ่นอายของร่างปฐมวิญญาณกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงกระบี่พิสุทธิ์ผ่าสวรรค์ที่วางพาดอยู่บนตักได้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมันไม่สามารถฝืนทนได้อีกต่อไป และต้องการจะออกจากคฤหาสน์สีม่วงเพื่อสำแดงพลังให้โลกได้เห็น
เวลาผ่านไปเพียงชั่วขณะ แต่ก็เหมือนผ่านไปเป็นหมื่นปี!
เมื่อกลิ่นอายทั้งหมดไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุด ฉู่โม่วก็ลืมตาขึ้น พร้อม ๆ กับร่างปฐมวิญญาณในคฤหาสน์สีม่วงที่เปิดตาขึ้นเช่นกัน ก่อนจะมีลำแสงศักดิ์สิทธิ์สองสายพุ่งทะยานออกมา
“กระบี่พิสุทธิ์ผ่าสวรรค์!”
“สะบั้น!”
เสียงเอ่ยแผ่วเบาที่ดูสงบเหมือนเสียงพึมพำ ทว่าเมื่อมันกระจายออกไป กลับดังกึกก้องเหมือนเสียงพายุสายฟ้าฟาด และกังวานราวกับเสียงระฆังใบใหญ่ สั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้ากระจายไปทุกทิศทุกทาง
จากนั้นไม่นาน…
ร่างปฐมวิญญาณในคฤหาสน์สีม่วงดูเหมือนจะได้รับคำสั่ง ทันใดนั้นก็คว้ากระบี่พิสุทธิ์ผ่าสวรรค์ กระโจนออกมาจาก
