ที่มาของทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนและไม่ต้องกังวลเรื่องกับดักหรือการซุ่มโจมตีแม้แต่น้อย
แต่ฉู่โม่วก็ยังเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง
ถ้ารอบคอบก็จะอายุยืน
เทพเจ้ามากมายต้องสิ้นใจระหว่างทางและส่วนมากก็พลาดพลั้งเพราะความประมาท
ระหว่างทาง
อากาศภายในถ้ำหนาแน่นและเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอับ สองข้างทางมีซากศพให้เห็นเป็นครั้งคราว บางครั้งก็ส่องประกายราง ๆ ออกมาและเผยให้เห็นถึงพละกำลังในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ในขณะที่ร่างอื่น ๆ จืดจางไป แค่แตะต้องเพียงนิดเดียวก็กลายเป็นผุยผงได้ในทันที
นอกจากนี้…
ยังมีอาวุธและสิ่งของที่แตกหักอีกมากมาย แต่พวกมันเสียจิตวิญญาณไปแล้ว แม้แต่รัศมีของพวกมันก็สลายไปแล้วเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่นะ ทำไมถึงมีศพเยอะขนาดนี้?”
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
ฟู่ว!
ทันใดนั้น
กระแสแปรปรวนบางเบาเข้ามาใกล้ หัวใจของชายหนุ่มพลันตื่นตัวขึ้น เขาหลบหลีกโดยแทบจะไม่ลังเล
แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่หลบออกมา
เขามองเห็นเงาสีดำเลือนรางที่พวยพุ่งมาหา!
เมื่อมองดูให้ดี
เขาก็เห็นว่าเงาดำนั้นเป็นจิตวิญญาณของมนุษย์ แต่ดวงตาของวิญญาณนั้นเป็นสีแดงพร้อมใบหน้าที่ดูบิดเบี้ยวอย่างถึงที่สุด เห็นได้ชัดว่ามันสูญเสียสติปัญญาและกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่รู้จักแค่การสังหารเท่านั้น
“โฮก!”
เงาดำรูปร่างมนุษย์ส่งเสียงคำรามลั่นและโจมตีจิตวิญญาณของฉู่โม่ว แต่ทะเลจิตวิญญาณของชายหนุ่มก็ถูกป้องกันเอาไว้ด้วยกงล้อทองคำปฐมวิญญาณ เขาจึงไม่ได้รับผลกร
