่โม่วตั้งตารอดู
หลังจากนั้น
เขาเก็บความคิดนั้นเอาไว้และเตรียมสำรวจต่อไป
‘แต่…’
‘ยังไงเขตแดนลับนี่ก็เป็นโลกใบหนึ่ง ถึงจะมีสมบัติเกิดขึ้นมามากมาย พวกมันก็กระจัดกระจายไปทั่วทั้งโลกใบใหญ่ คงตามหาพวกมันไม่ได้ง่าย ๆ แน่!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
หลังจากที่คิดอยู่สักพัก เขาก็เรียกนกล่าสมบัติจอมซื่อบื้อออกมา
“เจ้านาย เจ้านาย!”
ในไม่ช้าอาไต๋ก็ออกมาและบินไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น
“อาไต๋ โลกนี้กำลังจะล่มสลายและมีสมบัติเกิดขึ้นเต็มไปหมด แกสัมผัสรัศมีของสมบัติพวกนั้นได้บ้างไหม?” ฉู่โม่วถาม
“แน่นอนค่ะ!”
อาไต๋พยายามสัมผัสดูสักพัก แล้วจึงพยักหน้าด้วยความมั่นใจ “เรื่องล่าสมบัติน่ะไว้ใจได้เลย!”
หากพูดถึงการล่าสมบัติแล้ว มันภาคภูมิใจในตัวเองมากทีเดียว
“งั้นให้เป็นหน้าที่แกแล้วกัน! ถ้าหาสมบัติแห่งสวรรค์และโลกเจอ ฉันจะให้รางวัลครั้งใหญ่เลย!”
ฉู่โม่วกล่าว
“ขอบคุณเจ้านาย!”
อาไต๋กล่าวอย่างมีความสุข ก่อนจะปล่อยสัมผัสออกไปและชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “ทางนั้นมีรัศมีของสมบัติ!”
“ไปเลย!”
ฉู่โม่วออกคำสั่ง
“รับทราบ!”
อาไต๋พยักหน้าพร้อมกระพือปีกและนำทางไปอย่างร่าเริง “อาไต๋ นำทางไป!”
ฉู่โม่วตามไปข้างหลังมันติด ๆ
…
หลังจากนั้น
เพราะอาไต๋ ฉู่โม่วจึงตามหาสมบัติมากมายพบได้อย่างรวดเร็ว ภายในเวลาครึ่งเดือน เขาก็พบสมบัติจำนวนมหาศาลแล้ว
แต่คุณภาพของสมบัติเหล่านี้ก็ยังต่ำกว่าแก่นไม้ขจี
แต่ฉู่โม่วก็ไม่เสียใจแม้แต่น้อย
อย่างไรแล้วแก่
