น
เทวะยุทธ์ว่านจ้างก็ตกตะลึง
สองคนนี้เคยมีปัญหากันมาก่อน ไม่ว่าจะเจอกันเมื่อไรก็ต้องทะเลาะเบาะแว้งหรือกระทั่งต่อสู้กัน
แต่ตอนนี้…
นั่นดูไม่เหมือนเทวะยุทธ์จ่านฉิงเลยสักนิด!
เทวะยุทธ์ว่านจ้างมองดูด้วยความสับสน
แท้จริงแล้ว เหตุผลที่เทวะยุทธ์จ่านฉิงไม่โกรธนั้นเป็นเพราะเขาหมดความสนใจไปหลังจากที่ได้เห็นท่าทีและพละกำลังของฉู่โม่ว เขารู้สึกว่าการต่อสู้ที่ผ่านมาเป็นเหมือนแค่การเล่นของเด็ก ๆ เท่านั้น
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากแข่งกับเทวะยุทธ์ว่านจ้างอีกต่อไป
“โอเค ฉันว่านายหยุดอิจฉาได้แล้วละ!”
“คุณฉู่เป็นบุตรแห่งสวรรค์จริง ๆ เทียบกับเขาแล้ว พวกเราก็เป็นแค่หิ่งห้อยตัวเล็ก ๆ ที่พยายามแข่งกับแสงจันทร์ จะทำให้ตัวเองขายหน้าไปทำไม?”
“แทนที่จะคิดเพ้อฝันไปเรื่อย นายไปฝึกพื้นฐานให้แข็งแกร่งดีกว่า จะพัฒนาต่อไปได้ในอนาคต แล้วบางทีนายอาจจะได้มองเห็นหลังของคุณฉู่ที่อยู่ไม่ไกลออกไปก็ได้!”
ในตอนนั้นเอง เมื่อสังเกตเห็นว่าคนอื่น ๆ ต่างก็ดูหม่นหมอง เทวะยุทธ์เว่ยซิงก็ได้แต่พยายามปลอบใจ
ทันทีที่เขาพูดจบ
ทุกคนก็ได้สติกลับมาทันที
ใช่แล้ว!
ผู้คนไม่ได้มาจากดาวเคราะห์เดียวกันสักหน่อย ทำไมต้องไปเปรียบเทียบตัวเองกับคุณฉู่ด้วยล่ะ?
นั่นก็เหมือนบั่นทอนตัวเองชัด ๆ!
พวกเขากำจัดความคิดเหล่านั้นออกไปและบินตรงไปยังเมืองเมฆาคลั่งด้วยกัน
แต่
ระหว่างทาง เทวะยุทธ์ว่านจ้างและเทวะยุทธ์จ่านฉิงต่างก็บอกว่าอยากไปสำรวจเขตแดนลับกับเว
