ง ยิ้มพลางกล่าว “พี่เหยียน ท่านก็สูงขึ้นเยอะเลย”
“นั่นแน่นอน”
เซียวเหยียนยิ้ม กล่าว “กลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้า กินข้าวแล้วรึยัง บอกเจ้าเลยนะ ตอนนี้ฝีมือของข้าดีมากแล้ว อีกไม่กี่เดือน ก็จะเลี้ยงเจ้าให้กลายเป็นหมูอ้วนได้แล้ว!”
เยว่ชิงเหอแก้มแดงเล็กน้อย กล่าว “พี่เหยียนยังคงชอบพูดเล่นเหมือนเดิม”
“ใครใช้ให้เจ้าชอบร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนั้น ข้าย่อมต้องแกล้งเจ้าหน่อยสิ”
“ข้าก็ไม่ใช่ลูกสุนัขเสียหน่อย”
เซียวเหยียนหัวเราะลั่น จากนั้นก็ถาม “เป็นอย่างไรบ้าง ที่นั่นฝึกกระบี่ มีคนรังแกเจ้าหรือไม่?”
เยว่ชิงเหอยิ้มส่ายหน้า “ท่านอาจารย์กับศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงล้วนแต่ดีกับข้ามาก ไม่มีใครรังแกข้า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“แล้วพี่เหยียนเล่า ท่านหลายปีมานี้สบายดีหรือไม่?” เยว่ชิงเหอสอบถาม แววตาจ้องมองเซียวเหยียน
เซียวเหยียนแยกปากยิ้ม “แน่นอนว่าดีแล้ว เจ้าก็ไม่ดูว่าข้าคือใคร มีแต่ข้าที่รังแกคนอื่น ใครจะมารังแกข้าได้ ข้าทุกวันกินๆ ดื่มๆ มีความสุขจะตายไป”
เซียวจ้านเฉิงฟังแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจในใจ
เยว่ชิงเหอจ้องมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง กล่าวเสียงต่ำ “พี่เหยียนก็อย่าพูดเล่นเลย”
เซียวจ้านเฉิงได้ยินดังนั้น ก็ทำหน
