กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อจบงานชุมนุมบทกวี หญิงสาวในหอนางโลมทุกคนต่างก็ใจเต้นระรัวแล้ว แขกผู้มีความสามารถเต็มหอต่างก็เคลิบเคลิ้มแล้ว
ไม่รู้ว่าใครพูดหลุดปากไป ถูกคนรู้ว่าบทกวีเหล่านี้ล้วนแต่เป็นที่เซียวเหยียนแต่งขึ้นมาคนเดียว และไม่รู้ว่าใครจำสถานะของเซียวเหยียนได้ ตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาโดยตรง ทั้งหอเมฆาหมอกก็พลันเดือดพล่านขึ้นมา
เด็กหนุ่มที่น่าทึ่งผู้นี้ประกอบกับบทกวีที่คมคายเหล่านี้ ทำให้คนรู้สึกว่าบทกวีเหล่านี้ดูเหมือนจะกลายเป็นรูปธรรม
ภายใต้ความตื่นเต้นนี้ ก็ไม่มีใครไปใส่ใจเหล่าศิษย์ตำหนักจันทน์ที่นำบทกวีของเซียวเหยียนมาแสดงแล้ว กลับกันเพราะพวกเขาได้รับการโปรดปรานเช่นนี้จากเซียวเหยียน ถึงแม้จะไม่มีบทกวีติดตัว ก็ได้รับการชื่นชอบจากหญิงสาวมากมาย เชื้อเชิญให้ติดกับ
ผู้จัดการในหอรีบมาอยู่หน้าเซียวเหยียน คุกเข่ากราบไหว้ รอจนเห็นคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้โด่งดังไปทั่วเมืองมรกตผู้นี้ นิสัยสบายๆ อ่อนโยน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็เรียกคุณหนูเยว่ซินมาเป็นเพื่อน
ศิษย์ตำหนักขาวคนอื่นๆ ก็มีหญิงสาวคนอื่นพาไปฟังเพลงชมศิลปะ
นอกจากนี้ ผู้จัดการยังสอบถามเซียวเหยียนอย่างระมัดระวังว่า สามารถยืมบทกวีสองบท ท
