ิ้งไว้ที่นี่เพื่อเป็นเกียรติแก่หอได้หรือไม่
เซียวเหยียนกลับไม่ใส่ใจ ปล่อยให้อีกฝ่ายเลือกไปสองบท
ไม่นานนัก นอกประตูของหอเมฆาหมอกก็แขวนบทกวีสองประโยค:
พึงรู้ว่ายามเยาว์มีปณิธานคว้าเมฆา
เคยตั้งปณิธานเป็นหนึ่งในหล้า
ที่ทำให้ผู้จัดการเสียดายก็คือ บทกวีนี้เซียวเหยียนไม่ได้แต่งจนจบ ทิ้งไว้เพียงสองประโยคนี้ พร้อมกันนั้น นางก็ไม่คิดว่า ก็เพราะสองประโยคบทกวีนี้ ชื่อเสียงของหอเมฆาหมอกในอนาคตอันใกล้ จะแพร่ไปทั่ว 19 แคว้น
และ ณ เวลานี้ เซียวเหยียนก็ได้อยู่ในห้องส่วนตัวของหญิงงามอันดับหนึ่งที่ร้อนแรงที่สุดในหอเมฆาหมอกแห่งนี้แล้ว กินดื่มสุรา
“คุณชายน้อย ทาสคืนนี้ก็คือของท่านแล้ว ท่านอยากจะให้ทาสทำอะไรก็ได้” เยว่ซินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ดวงตางามไม่หยุดมองสำรวจคุณชายน้อยอันดับหนึ่งของเมืองมรกตผู้นี้ นับตั้งแต่ที่เซียวเหยียนแสดงระดับบำเพ็ญออกมา คนรุ่นเยาว์ของเมืองมรกต ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงกับเขาได้
“อย่างนั้นรึ งั้นเจ้ามาแกะเม็ดแตงโม” เซียวเหยียนกล่าว
เยว่ซินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มงดงามเยื้องย่างเดินมา แกะเม็ดแตงโมส่งถึงปากเขา
เซียวเหยียนตบมือ พลางเพลิดเพลิน พลางหยิบของกินของดื่มอย่างอื่นขึ้นมา
…
ในขณะ
