ยงระเบิดดังสนั่นขึ้น และบาดแผลลึกถึงกระดูกก็จะปรากฏขึ้นบนร่างกายของอสูรล่าอาภา
ในพริบตาเดียว ชายหนุ่มก็ฟันกระบี่ออกไปกว่าหลายร้อยครั้งแล้ว
และร่างกายของอสูรล่าอาภาก็ปกคลุมไปด้วยบาดแผลโดยไม่มีส่วนที่ยังสมบูรณ์ให้เห็นอีก
“โฮก!”
อสูรล่าอาภาโกรธจัดและหอบหายใจ จากนั้นมันก็อ้าปากเพื่อคายหยดน้ำใสแจ๋วออกมา ก่อนจะพุ่งตรงมาหาฉู่โม่วอย่างรวดเร็ว
น้ำหยดนี้เล็กเสียจนแทบจะดูไร้ค่า
แต่หลังจากที่ฉู่โม่วเห็นมัน หัวของเขาก็ชาและรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้อยู่ในใจ
เขาสัมผัสได้ถึงพลังห้วงมิติเข้มข้นจากหยดน้ำนั้น!
“ไม่ดีแล้ว!”
ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงอันตรายและรีบเคลื่อนย้ายมิติเพื่อหลบหนีทันที
แต่เมื่อเขาเคลื่อนย้ายมิติก็พบว่าหยดน้ำนั้นเองก็ข้ามมิติตามเขามาด้วยเหมือนกัน ไม่ว่าฉู่โม่วจะเคลื่อนย้ายมิติอย่างไรก็ไม่อาจหนีมันพ้นได้
“นี่มันอะไรกันเนี่ย!”
ชายหนุ่มตกตะลึง
เขาเข้าใจว่านี่คือความสามารถแห่งห้วงมิติ แต่เพราะพรสวรรค์แห่งห้วงมิติของเขายังไม่แข็งแกร่งพอจึงยังไม่สามารถหยุดมันได้
“ต้องทำลายมันหรือระเบิดมันก่อนให้ได้ ไม่งั้นถ้ามันตามทันละก็ ฉันตายแน่!”
ความคิดมากมายเข้ามาในหัวของฉู่โม่วอย่างรวดเร็ว
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
ฉู่โม่วก็เคลื่อนย้ายมิติขณะที่พยายามใช้พรสวรรค์มากมายทำลายสิ่งนั้น
แต่ไม่ว่าจะเป็นปราณกระบี่ พลังธาตุสายฟ้า ไฟ ลม และความสามารถแต่กำเนิดอื่น ๆ อีกมากมายก็ไม่อาจทำอะไรหยดน้ำนั้นได้ทั้งสิ้น
