บทที่ 468 การตัดหัวที่แสนอุกอาจ และ พรสวรรค์กลายพันธุ์สิ้นเสียง
ฉู่โม่วหายเข้าไปในรอยแตกของอากาศและห้วงมิติ เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งก็ยืนอยู่ยังเบื้องหน้ามังกรทมิฬแล้ว
ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใด ๆ มีเพียงกระบี่ดาราทมิฬในมือที่ฟันลงไปเท่านั้น
“กระบี่ทลายนภา!”
ฉับ!
ประกายกระบี่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ฉับพลัน
ผู้ปลุกพลังผู้เหลือรอดแหงนหน้ามองขึ้นไปด้วยความตกตะลึง ภาพเบื้องหน้านั้น ในจักรวาลอันมืดมิดที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานจากอณูแห่งความมืด ประกายแสงกระบี่สีดำเงาส่อแวววาวกำจายไปทั่วแผ่นฟ้า ตัดผ่านความว่างเปล่าอย่างไร้ที่สิ้นสุด สะบั้นซึ่งความโกลาหลทั้งปวง
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น
บาดแผลฉกรรจ์ปรากฏขึ้นบนร่างของมังกรทมิฬ มันกรีดลึกจนมองเห็นกระดูกและผ่าเป็นแนวยาวตามลำตัวไปหลายร้อยเมตร เลือดสีทองของมันซ่านกระเซ็นไม่ต่างจากฝนทองคำในนิทาน
เมื่อมองจากระยะไกล
เหมือนว่าแผลนี้จะทำลายเส้นเอ็นมังกรขาดสะบั้น!
“นะ… นี่…”
“เป็นไปไม่ได้น่า!”
“เหลือเชื่อ! เหลือเชื่อสุด ๆ!”
ดวงตาของผู้ปลุกพลังหลายคนเบิกกว้าง
จริงอยู่ที่พวกเขารู้ว่าฉู่โม่วนั้นแข็งแกร่ง และชัยชนะที่ติดต่อกันหลายรอบในหอคอยท้าดารกะก็เป็นเครื่องยืนยันที่ไม่อาจมองข้าม
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะประเมินฉู่โม่วไว้สูงเพียงไหน ก็ไม่เคยคิดว่าจะมาไกลได้ถึงเพียงนี้!
ในเมื่อทุกคนก็อยู่ในระดับที่ 9 เหมือน ๆ กันหมด แต่เหตุใดเขาถึงได้แข็งแกร่งอย่าง
