ารหลบเร้นจากภยันตรายจึงเริ่มบังเกิด
ในเมื่อตอนนี้มันเสียเปรียบ มันก็ต้องหนี
ทว่าฉู่โม่วไม่คิดจะให้มันรอดเร้นไปได้
“กระบี่ทลายนภา!”
ด้วยพลังพรสวรรค์ ความแข็งแกร่งของฉู่โม่วพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้งด้วยระดับที่ไม่มีใครคาดคิด เส้นลมปราณภายในกายกระตุกสั่น โคจรพลังลงสู่ท่อนแขนราวแม่น้ำร้อยสายคืนสมุทร ปลดปล่อยไปตามกระบี่ยาวในฝ่ามือ
ตู้ม!
แรงระเบิดสะท้านไปทั่วบริเวณ พลังกระบี่ซึ่งถูกปล่อยออกมาหวดลงยังแผ่นหลังของมังกรทมิฬในทันที
มีเพียงเสียง ‘แกร๊ก’ ที่ดังขึ้นต่อจากนั้น ในที่สุดกระดูกสันหลังของมังกรตัวยาวก็ขาดออกจากกัน
หากปราศจากกระดูกสันหลัง ร่างกายอันมหึมานี้ก็ไม่อาจขยับย่าง มันร่วงลงสู่แผ่นพื้นด้วยความรวดเร็ว สร้างหลุมยุบขนาดใหญ่ในทันตา
“ไอ้มดปลวกตัวจ้อย แกกล้าฆะ…”
มังกรทมิฬขู่คำรามทั้งใจหวาดหวั่น
ยังไม่ทันพูดจบ ฉู่โม่วก็พุ่งเข้ามาฟันมันด้วยกระบี่ ทำลายซึ่งพลังชีวิตที่มีจนหมดสิ้น ไม่อาจพูดสิ่งใดต่อไปได้อีก
แกร๊ง!
ร่างของมังกรทมิฬหดลงอย่างรวดเร็ว จากหลายร้อยเมตรเป็นร้อยเมตร หลายสิบเมตร สิบเมตร หลายเมตร… กระทั่งในที่สุดก็กลายเป็นเพียงหุ่นจำลองที่มีขนาดเพียงสองเมตร
ทั้งร่างของมันคล้ายว่าจะทำจากไม้ที่มีความพิเศษบางชนิด
ในปากของมันมีลูกแก้วหยกหลากหลายสี
“นี่มัน…”
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเต้นแรง
เขาเอื้อมมือหยิบเม็ดหยกออกมาโดยไม่รู้ตัว
เพียงกดลงไปเล็กน้อย ลูกแก้วนั้นก็แตกออกดัง ‘ป๊อก’ และกลายเป็นลำแส
