ุกพลังและประชาชนทั่วไปหลายหมื่นคนที่มาร่วมไว้อาลัย ฉู่โม่วได้ก้าวออกไปข้างหน้าและกล่าวคำสรรเสริญอย่างจริงใจ
แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักราชันย์เทพยุทธ์อู่เหลียง แต่เขาก็ยังเต็มไปด้วยความเคารพต่อเพื่อนมนุษย์ผู้พลีชีพอุทิศตนแก่เผ่าพันธุ์มนุษย์จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต
หลังจากพูดจบ ฉู่โม่วก็วางช่อดอกไม้ไว้ที่หน้าอนุสรณ์สถาน
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
เสียงดอกไม้ไฟระเบิดขึ้น
เพื่อรำลึกถึงมรณสักขีของมนุษยชาติ!
ผู้ไว้อาลัยจำนวนมากเมื่อเห็นฉากนี้ ต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าโศกจนถึงกับสะอื้นออกมา
“เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราแข็งแกร่งขึ้นแล้ว!”
“สัตว์อสูรทะเลไม่กล้าโจมตีเราอีกต่อไป ส่วนพวกสัตว์อสูรบนบกก็ไม่กล้าออกมาจากรังของพวกมันง่าย ๆ!”
และเมื่อเราสร้างค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติสำเร็จ ทุกคนในเผ่าพันธุ์ก็จะสามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระในอนาคต!”
“ผู้ปลุกพลังส่วนใหญ่ที่เคยประจำการอยู่แนวป้องกันชายฝั่งจะได้ทยอยกลับไปยังสุดยอดฐานต่าง ๆ แล้ว”
“ทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถกักเก็บทรัพยากรได้เพิ่มขึ้นอย่างมากมาย เมื่อถึงตอนนั้นก็จะสร้างเหล่าอัจฉริยะขึ้นมาได้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม!”
“เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ!”
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความทุ่มเทของพวกคุณเหล่าราชันย์เทพยุทธ์ พวกเราจึงมีช่วงเวลาที่สวยงามเช่นนี้ได้…เผ่าพันธุ์มนุษย์จะไม่มีวันลืมคุณ และความสำเร็จของคุณจะคงอยู่ตลอดไป เป็นที่จดจำในก้นบึ้งหัวใจของทุกคนตรา
