ลับหัวกลับหางและร่วงลงกระแทกพื้นดินจนเป็นหลุมกว้างกว่าหลายร้อยกิโลเมตรทันที
“พอได้รับการโจมตีจากคันฉ่องแสงมายา เด็กนี่ก็ได้รับบาดเจ็บหรืออาจจะตายไปแล้วก็ได้?”
บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำแอบคิดอยู่ในใจ
หลังจากนั้น เขาก็บินเข้าไปตรวจสอบดูอาการของฉู่โม่ว และหากไม่ตายเขาก็จะได้สังหารในทันที
แต่แล้ว
เมื่อบินไปถึงบริเวณหลุม แรงโน้มถ่วงมหาศาล รวมไปถึงพรสวรรค์แห่งห้วงมิติและห้วงเวลาก็ปกคลุมเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะได้โต้ตอบอะไร เขาก็ถูกฟันเข้าเสียแล้ว
แต่ปราณกระบี่นั้นก็สร้างบาดแผลบนร่างกายของบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำได้เพียงน้อยนิด แล้วมันก็ถูกฟื้นฟูหายไปในพริบตา
“ยังไม่ตายเหรอ?”
บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำประหลาดใจเล็กน้อยที่พลังชีวิตของฉู่โม่วแข็งแกร่งขนาดนี้
แต่แล้ว
เขาก็ได้สติกลับมา หันไปมองยังชายหนุ่มและเอ่ยชื่นชม “บอกเลยว่าพลังชีวิตของเจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ ถึงข้าจะใช้คันฉ่องแสงมายาก็ยังฆ่าเจ้าไม่ได้ พรสวรรค์ธาตุไม้ของเจ้าคงมีระดับสูงมาก!”
“แต่… จะฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้ก็ต้องใช้พลังอีกมหาศาล สภาพของเจ้าตอนนี้คงเหลือพลังให้ใช้อีกแค่ไม่กี่ครั้งแล้ว แต่ข้าจะใช้คันฉ่องแสงมายากี่ครั้งก็ได้ เจ้าไม่มีโอกาสชนะได้หรอกนะ! ที่เจ้ากำลังทำอยู่ตอนนี้ก็แค่ความดื้อด้านเฮือกสุดท้าย!”
“ยอมแพ้ซะ!”
“เจ้ากับข้าแตกต่างกันเกินไป ตายด้วยคันฉ่องแสงมายาซะ ข้าจะได้ไม่ต้องทำให้พรสวรรค์ของเจ้าอับอาย!”
เขากล่าวอย่างเยือกเย็น
ห่างไกลออกไป
เมื่อไ
