ด้ยินคำพูดของบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำ ฉู่โม่วก็ปาดเลือดออกจากมุมปาก
พลังของคันฉ่องแสงมายานั้นแข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน แม้ว่าเขาจะฟันปราณกระบี่ติดต่อกันกว่าหลายร้อยครั้งก็ยังไม่อาจทำลายมันได้ และเมื่อโดนลำแสงสีดำนี้เข้า พลังป้องกันที่เพิ่มขึ้นจากเกราะป้องกันธาตุดินก็ลดพลังของลำแสงนั้นลงจนเหลือแค่ไม่ถึงหนึ่งในสิบเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ทะลุผ่านร่างกายของเขา และทำให้อวัยวะภายในทั้งหมดถูกทำลายในทันที
โชคยังดีที่เขามีพรสวรรค์ธาตุไม้ระดับตะวัน เขาจึงยังไม่ตายในทันที แต่ในการที่จะรักษาอวัยวะภายในได้นั้น เขาต้องใช้พลังมหาศาล ซึ่งพลังที่เหลืออยู่ในร่างกายตอนนี้กำลังจะหมดลงแล้ว!
บอกได้เลยว่า หากโดนลำแสงนั้นเข้าอีกสองรอบ เขาก็จะสิ้นลมหายใจอย่างแท้จริง!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
ฉู่โม่วก็กล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด “คุณแข็งแกร่งมากจริง ๆ ถึงจะมาถึงจุดสิ้นสุดของอายุขัยและมีพละกำลังแค่หนึ่งในสิบของเมื่อก่อนแล้ว ฉันก็ยังสู้ไม่ได้… ฉันได้เห็นแล้วว่าขั้นเทียมเทพนั้นแตกต่างจากผู้ปลุกพลังทั่วไปมากจริง ๆ!”
“เข้าใจความเป็นจริงแล้วหรือ?”
บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำเผยยิ้มออกมาและคิดว่าฉู่โม่วยอมแพ้แล้ว
เพียงแต่ว่า
คำตอบของฉู่โม่วนั้นเหนือกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้
“ผิดแล้ว!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าและกล่าวอย่างใจเย็น “ฉันแค่อยากขอบคุณน่ะ!”
หืม?
หมายความว่ายังไง?
เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็ตะลึงงัน
ขอบคุณข้าหรือ?
