บทที่ 433 แสงลึกลับส่องประกาย และ เสียงที่เหมือนกับสะท้อนไปทั่วทั้งจักรวาล!
“ยอมแพ้ซะ!”
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ธาตุไม้ แต่ด้วยขั้นนี้ เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้อย่างแน่นอน!”
“ไม่ใช่ว่าพรสวรรค์ของเจ้าไม่แก่กล้า แต่ความห่างชั้นระหว่างมนุษย์และเทพเจ้ามันมีมากเกินไป! เพียงแค่พรสวรรค์ยังไม่อาจจะทดแทนสิ่งนี้ได้!”
เมื่อหันกลับไปมองฉู่โม่วที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็ส่ายหน้าแล้วพูด
ถึงอย่างนั้น ฉู่โม่วก็ยังไม่สนใจ
ด้วยความที่เลือดขึ้นหน้าไปแล้ว เขายกกระบี่ทมิฬขึ้นสูงและฟาดฟันออกไป
คมกระบี่ที่น่ากลัวปรากฏออกมาอีกครั้ง ด้วยพลังที่น่าเกรงขามของมันนี้ แม้จะเป็นครั้งที่สอง มันก็ยังรุนแรงราวกับจะผ่าฟ้าแยกปฐพีได้เช่นเดิม
ในขณะเดียวกัน
ฉู่โม่วก็สั่งใช้งานแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนไว้ก่อนจะพุ่งเข้าถึงตัวด้วย กงล้อทองคำปฐมวิญญาณที่แปรสภาพเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์ ทลายห้วงมิติที่ขวางกั้นและเข้าไปโจมตีห้วงจิตของบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำทันที
อย่างไรก็ตาม
สิ่งที่ฉู่โม่วไม่คาดคิดคือ ร่างของชายชรานั้นเพียงแค่แกว่งไปมาเล็กน้อยเท่านั้น เจ้าตัวส่ายหน้าก่อนจะกลับเป็นปกติ
“นี่เจ้า โจมตีเข้ามาที่จิตวิญญาณของข้าได้ด้วยหรือนี่?”
เขาตระหนักได้และพูดด้วยรอยยิ้ม “การโจมตีประเภทนี้ถือว่าน่าประทับใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้จิตวิญญาณของผู้ที่โดนเสียหาย แต่ยังสร้างความเสียหายให้กับกายเนื้อจากภายในได้ด้วย…แต่น่าเสียดาย พลังศักด
