จ้า ข้าจะต้องได้รับโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต ที่จะทลายขีดจำกัดของขั้นเทียมเทพได้แน่ ๆ อนาคตในหนทางผู้ปลุกพลังของข้า จะต้องไปได้อีกยาวไกล!”
ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังตกตะลึง ชายชราก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาและเปิดปากพูดชื่นชมพรสวรรค์ในตัวฉู่โม่วไปด้วย
“แต่น่าเสียดาย”
พูดเช่นนั้น เจ้าตัวก็ถอนหายใจ “ที่เจ้าไม่มีพรสวรรค์ที่จะสามารถเอาชนะข้าได้!”
ด้วยพรสวรรค์ที่มากมายนี้ มันแน่นอนอยู่แล้วว่าร่างกายของฉู่โม่วถือเป็นร่างกายที่น่ากลัวที่สุดในโลก หากใครก็ตามที่ได้ร่างกายเช่นนี้ไปครอง พวกเขาจะมีอนาคตที่ก้าวไกล ไม่มีปัญหาใด ๆ ที่จะใช้ชีวิตที่สองเลย
ในแววตาของชายชรามีความเศร้าฝังลึกอยู่ มีแม้แต่ความเสียดายภายในจิตใจ เขาไม่กล้าลงมือฆ่าฉู่โม่วเพราะความวิเศษนี้
ทว่าไม่นานนัก
ความลังเลนั้นก็หายไป แทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันไร้ที่สิ้นสุด ยิ่งฉู่โม่วมีพรสวรรค์ที่น่าเกรงขามขนาดไหน เขาก็อยากจะฆ่าชายหนุ่มมากขึ้นเท่านั้น!
เพราะไม่เช่นนั้น หากปล่อยให้ฉู่โม่วได้มีอนาคต เหล่ามนุษย์ถ้ำจะกลายเป็นฝ่ายหมดอนาคตแทนอย่างแน่นอน!
“ในเมื่อเจ้าไม่มีพรสวรรค์นั้น ข้าเองก็จะทำลายพรสวรรค์ที่เจ้ามีแทนก็แล้วกัน”
คิดได้เช่นนั้น
บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็พลิกฝ่ามือ และบังเกิดเป็นแผ่นกระจกขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา
ยามที่กระจกชิ้นนั้นโผล่ขึ้นมา สีหน้าของชายชราก็แสดงความคะนึงถึงเล็กน้อย ก่อนจะลูบไปบนแผ่นกระจกนั้นเบา ๆ
ฝุ่นที่เกาะอยู่บนหน้ากระจกถูกปั
