ึงดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และในตอนนี้ บรรพบุรุษของฉันได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์ถ้ำของพวกเรารอดแล้ว! …พวกมนุษย์! เตรียมตัวตายได้แล้ว!”
มั่วลายังเสียเลือดตลอดเวลาก็จริง แต่เขาดูจะเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างถึงที่สุด
จากนั้น
เขาก็หันมองไปยังบรรพบุรุษ คุกเข่าลงไปกับพื้นและพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ท่านบรรพบุรุษ ขณะนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์ถ้ำของพวกเรากำลังอยู่ในช่วงวิกฤตมาก ๆ แล้ว ฉันอยากจะขอให้ท่าน ช่วยพวกเราให้กลับไปอยู่บนจุดสูงสุดอีกครั้งด้วยเถิด!”
ได้ยินเช่นนั้น ชายชรากลับไม่ได้สนใจมั่วลาแต่อย่างใด
กลับกัน สายตาของเขากลับเพ่งมองไปยังฉู่โม่ว มนุษย์เพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงสามารถยืนหยัดอยู่กลางอากาศได้จนถึงตอนนี้
“สหาย ข้าคิดว่าความแข็งแกร่งของเจ้าค่อนข้างน่าประทับใจ บางทีเจ้าอาจจะคู่ควรในการเป็นตัวแทนของมนุษยชาติที่เราจะมานั่งคุยกัน… ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษยชาติ”
ชายชราโค้งหัวลงเล็กน้อยพร้อมกล่าวขอโทษ
จากนั้นเขาก็เหลือบไปมองคนอื่น ๆ ที่กำลังมองมาทางตนและพูดต่อ “ตอนนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเจ้าเองก็ได้เข่นฆ่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ถ้ำของเราไปมากมายแล้วเช่นกัน เช่นนั้นแล้ว ต่อให้มนุษย์ถ้ำของเราจะเคยสร้างรอยบาดหมางภายในใจพวกเจ้าไว้จริง ๆ มันก็ควรจะถูกขจัดหายไปด้วย หากเจ้ายอมถอย เราเองก็จะถอย ความสัมพันธ์ที่ถูกกดขี่กันมานานจะถือว่าถูกขจัดทิ้งไป คิด
