นั้นในช่วงเวลาสั้น ๆ ฉู่โม่วยังสามารถสังหารราชาอสูรทั้งห้าด้วยตัวคนเดียวใต้ท้องมหาสมุทรลึก
แล้วกับตัวเธอในตอนนี้…
ที่เป็นเพียงราชันย์ยุทธ์ธรรมดา มันมีช่องว่างมากเกินไป
ระหว่างทั้งสองเริ่มไกลห่างออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ
“เฉินซีเวย เฉินซีเวย เธอต้องพยายามให้หนักขึ้นไปอีก… เธอจะไม่ยอมสูญเสียคุณสมบัติในการอยู่ดูแลเคียงข้างสามีในอนาคตใช่ไหม!”
เธอตั้งปณิธานไว้กับตัวเอง
ในเวลาต่อมา
หญิงสาวก็หยุดความคิดนี้ลง ด้วยสีหน้าอันสงบเยือกเย็นจนน่ากลัว
สามีของเธอสังหารราชาอสูรทั้งหมด จนนำความสงบสุขมาสู่แนวป้องกันชายฝั่งเป็นเวลาหลายสิบปี ทุกคนในเผ่าพันธุ์มนุษย์ร่วมเฉลิมฉลองทุกหนทุกแห่ง และโห่ร้องยินดีเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ในฐานะภรรยา เฉินซีเวยจึงย่อมได้รับเกียรติการเคารพไปโดยปริยาย
ที่ด้านข้าง
ราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งมองไปที่เฉินซีเวย เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา
ไม่รู้ทำไม
ในใจของเธอถึงรู้สึกอิจฉาลูกศิษย์อย่างมาก
ทว่าในวินาทีต่อมา เธอก็ลบความคิดนี้ออกไป
แต่ในก้นบึ้งของหัวใจเธอ ร่างของคนผู้หนึ่งยังคงปรากฏอยู่เสมอ
…
คลื่นเสียงตะโกนเชียร์ยังคงดำเนินต่อไป พัดผ่านทุกฐานด้วยความรวดเร็วในทุกที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่
เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ผู้คนทั้งโลกร่วมเฉลิมฉลองกัน
ทั้งหมดเดินไปตามถนนและโห่ร้องยินดีเสียงดัง
ในสุดยอดฐานจงไห่ ฐานจินหลิง และฐานลู่หยาง…
ทุกคนที่รู้จักฉู
