ีใครช่วยใครได้เลย ราชาอสูรเริ่มล้มตายจนกระทั่งตอนนี้เหลือเพียงสองตนเท่านั้น
“ฆ่ามัน!”
“ฆ่าเจ้ามนุษย์นี่ซะ!”
“ต่อให้จะต้องตาย ก็จะต้องฆ่ามันให้ได้!”
นอกจากราชาอสูรแมงกระพรุนที่ยังตกอยู่ในภวังค์ของแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน ทำให้สัตว์อสูรทั้งสองตนที่เหลือได้แต่มองหน้ากันเองแล้วตัดสินใจที่จะเข้าโจมตีฉู่โม่ว
เสียงที่แผดออกมาด้วยความโกรธนั้น เปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาต
ณ จุดนั้น
พวกมันรู้ดีว่าต่อให้รวมพลังกันทั้งหมด มันก็ไม่ใช่ศัตรูของฉู่โม่ว หรือต่อให้พยายามจะหนี ก็อาจจะยากเกินไป ดังนั้นแล้วทางออกจึงเหลือทางเดียว นั่นคือสู้กับมนุษย์ประหลาดคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป
ในกรณีที่ไม่มีใครรอดไป อย่างน้อยพวกมันก็จะได้ตายอย่างสมเกียรติ โดยไม่ต้องถูกใครเย้ยหยันในภายหลัง
ในฐานะที่เป็นราชาอสูร เกียรติยศนั้นถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ
ดังนั้นตอนนี้
ราชาอสูรทั้งสองตนจึงเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งเพื่อรับมือกับฉู่โม่ว
อย่างไรก็ตาม
ไม่ว่าทั้งสองจะดิ้นรนสักเพียงใด ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันก็ได้ตายไปแล้ว
หากแรงฮึดมีประโยชน์กับศัตรูที่อยู่กันคนละระดับ พวกเราจะฝึกฝนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นไปทำไม?
เขานำวิธีเดิม ๆ กลับมาใช้ และรับมือกับราชาอสูรทั้งสองตน เพียงไม่นาน ก็ได้โอกาสกำจัดหนึ่งในสองตนนั้นลงได้ ในเวลาใกล้ ๆ กัน ราชาอสูรที่มีเขาบนหัวก็ถูกสังหารตามไปอีก กระบี่ทมิฬของฉู่โม่วเจาะทะลุหัวใจของมัน ก่อนที่ร่างของมันจะไร้ซึ่งวิญญาณและตกสู่ท้อ
