งทะเลด้วยความสงบ
สถานการณ์เริ่มนิ่ง
จากสัตว์อสูรระดับราชาอสูรห้าตน ตอนนี้เหลือเพียงราชาอสูรแมงกระพรุนเท่านั้น
ใช่ว่ามันหนีเสียจนตนอื่น ๆ ตายก่อน
ทว่าตั้งแต่ที่มันปรากฏตัว มันก็ถูกฉู่โม่วยิงแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนใส่อยู่ตลอด จนไม่สามารถเข้าร่วมต่อสู้ด้วยได้ และนี่ก็ทำให้ฉู่โม่วสบายใจขึ้นมากที่ไม่ต้องคอยระวังมันด้วย
ในยามที่ราชาอสูรทั้งสี่ตนถูกกำจัดไปแล้ว ฉู่โม่วจึงมีโอกาสกลับมามองสัตว์อสูรแมงกระพรุนที่มีความสามารถในการป้องกันการโจมตีทางกายภาพได้ตนนี้
“เจ้ามนุษย์นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว ข้าต้องหนี!”
“ไม่เช่นนั้น ข้าเองก็ต้องตายที่นี่ด้วยแน่ ๆ!”
เห็นราชาอสูรทั้งสี่ตนร่วมมือกันก็ยังต้องตายภายใต้เงื้อมมือของมนุษย์เพียงคนเดียว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากราชาอสูรแมงกระพรุนตนนี้จะหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
เช่นนั้น
โดยไม่คิดลังเลแม้แต่นิดเดียว มันเลือกที่จะหนี
ในตอนนั้น มันไม่สนใจแล้วว่าตนเองจะบาดเจ็บจากการที่จิตวิญญาณโดนแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนเจาะทะลวงหรือไม่ อสูรแมงกระพรุนอดทนฝืนกลั้นหนีออกมาผ่านช่องว่างมิติและพยายามแหวกว่ายหนีไปด้วยความหวาดกลัว
แต่…
“อยากจะหนีเหรอ?”
ฉู่โม่วแสยะยิ้ม เขารับรู้ได้จากมิติที่แปรผันจากจิตสัมผัสว่าอสูรแมงกระพรุนซ่อนตัวอยู่ในช่องว่างมิติและพยายามหนี ดังนั้นเขาจึงรีบตามไปทันที
ขณะเดียวกัน เพราะการอยู่ในช่องว่างมิติจะไม่สามารถโจมตีทางกายภาพได้ เช่นนั้นแล้ว ฉู่โม่วจึงไม่มีทางเลือ
