กอื่นนอกเสียจากใช้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนโจมตีซ้ำ ๆ ไปที่จิตวิญญาณของอสูรแมงกระพรุน
ไม่ว่ามันจะหนีไปไกลขนาดไหน
ฉู่โม่วก็ไล่ตามอย่างไม่หยุดยั้ง
การไล่ล่าอย่างไม่มีใครยอมใครนี้เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ไล่ตามกันมากว่าหมื่นกิโลเมตรแล้ว
ตลอดทาง
ฉู่โม่วก็ยังคงใช้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนโจมตีจิตวิญญาณของอสูรแมงกระพรุนไปเรื่อย ๆ ด้วย มันทำให้ราชาอสูรที่พยายามหลบหนีเจ็บหนักขึ้นจนระดับที่เริ่มหายใจไม่ไหว ความเจ็บปวดที่มาจากจิตวิญญาณนี้ ทำให้มันเริ่มที่จะไม่สามารถควบคุมพลังปราณจากทั่วทั้งร่างได้
ครึ่งวันผ่านไป สติของราชาอสูรแมงกระพรุนก็เกือบจะหลุดลอยออกไปแล้ว
ในท้ายที่สุด
มันก็ทนไม่ได้อีกต่อไป
“เจ้ามนุษย์! หันมาคุยกันก่อน!”
ตอนนี้
ราชาอสูรแมงกระพรุนที่พยายามหนีมาตลอดทางซึ่งถึงขีดจำกัดแล้ว ได้ปรากฏตัวออกมาจากมิติที่มันใช้หลบหนี “ข้าจะยอมรับคำขอของเจ้า จากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ย่างกรายเข้าไปใกล้ชายฝั่งอีกในระยะล้านกิโลเมตร และข้าจะยกเลิกคำสั่งโจมตีมนุษย์กับเหล่าอสูรสมุทรด้วย! นอกจากนี้ ข้าจะยอมมอบขุมทรัพย์บางอย่างให้เจ้า เพียงแค่เจ้าปล่อยข้าไป แบบนี้ดีกว่าไหม?”
ในสายตาของมันเต็มไปด้วยความเว้าวอน
“ก็ใช่ว่าจะปล่อยแกไปไม่ได้หรอกนะ…”
ฉู่โม่วพูด
พลันเมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากเขา
สีหน้าตกตะลึงเคล้าด้วยความดีใจก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของอสูรแมงกระพรุน
ทว่า
ก่อนที่มันจะทันได้ยิ้มกว้าง ฉู
