บทที่ 420 ต่อสู้ราชาอสูรห้าตัวเพียงลำพัง กับ พลังเร้นมิติ!
สำหรับราชาอสูร ทันทีที่ได้ยินคำประกาศิตนั้น พวกมันก็ทะยานตัวด้วยแรงโทสะทันที
“ยโสเหลือเกินนะ!”
“ก็แค่มดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น!”
“เป็นแค่มนุษย์อ่อนแอริอ่านมาวางท่า!”
“กล้าต่อต้านสัตว์อสูร หมดคำจะพูด!”
“เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา เห็นทีต้องสั่งสอนให้รู้จักหลาบจำ!”
สัตว์อสูรจำนวนมากต่างพากันโกรธเกรี้ยว พลังปราณของพวกมันเดือดพล่านจนทะเลคลั่ง ผืนน้ำม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมาซึ่งสูงหลายร้อยเมตร
พวกมันเดือดดาลยิ่ง
เจ้ามนุษย์ไร้ค่า กล้าดีอย่างไรถึงประกาศศึกกันเช่นนี้
กล้าดีอย่างไรถึงมาวางอำนาจเช่นนี้!
ก็จริงอยู่!
ฉู่โม่วไม่ใช่มนุษย์ผู้อ่อนแอ เขาสังหารราชาอสูรมาได้ถึงสองตัวแล้ว แต่แล้วอย่างไรล่ะ
สำหรับราชาอสูรแล้ว พวกมันเคยชินกับการเป็นยอดอสูรเหนืออสูร
ในตอนนี้ ท่าทีของฉู่โม่วในสายตาของพวกมันหาได้ดูจริงจังไม่ คล้ายจะทีเล่นทีจริงเสียมากกว่า แล้วอย่างนี้มีหรือที่ราชาอสูรจะทนข่มใจได้?
และที่สำคัญกว่านั้น
หากพวกมันเพิกเฉยต่อพฤติการณ์อุกอาจนั่น ต่อไปพวกมันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
พวกมันจำต้องเชื่อฟังคำพูดของมดปลวกไร้ค่าเช่นนี้จริง ๆ น่ะหรือ จะไม่ข้ามเกาะอนุสรณ์สถานแนวพรมแดน แล้วเข้าไปในชายฝั่งซึ่งห่างออกไปอีกล้านกิโลเมตรอีกต่อไปแล้วงั้นหรือ
ใครมันจะไปยอม!
“ทุกท่าน เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำผู้นี้มันดูถูกเราเกินไปแล้ว เห็นทีจะต้องให้บทเรียนแก่มัน!”
สัตว
