บทที่ 413 ไปถึงแนวป้องกันชายฝั่ง!
ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น ทุกคนก็ขึ้นไปบนยานบินและเรือบินจนครบ
ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ ท้องฟ้าเป็นสีอ่อนและมีพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก ดวงตะวันสีแดงส้มปรากฏขึ้นและกำจัดความมืดมิดไปจากโลก
“ออกเดินทาง!”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางตะโกนเสียงดังลั่น
ครืน!
ยานบินอณูแห่งชีวิตหลายร้อยลำเริ่มออกตัวอย่างเป็นระเบียบและมุ่งหน้าเดินทางอย่างรวดเร็ว
และจนถึงตอนนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนที่รอคอยมาตลอดคืนก็อดกลั้นความเศร้าเอาไว้ไม่ไหวและร้องไห้โฮออกมาในที่สุด
บางคนกระทั่งวิ่งตามไปยังทิศทางของยานบิน ทั้งที่รู้ว่าตัวเองตามไม่ทันก็ยังพยายามอย่างสุดกำลัง
“ต้องรอดกลับมาให้ได้นะ!”
“พ่อสัญญากับผมแล้วนะว่าจะกลับมา พ่อต้องทำตามสัญญานะ!”
“ลูกชาย พ่อกับแม่จะรอรับลูกกลับบ้าน!”
“ฮือ ฮือ ฮือ…”
พวกเขาร้องโอดครวญ หัวใจของทุกคนเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
เมื่อเห็นภาพนี้จากบนท้องฟ้า ฉู่โม่วก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้
เขาสูดหายใจลึกและกำลังจะจากไป
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงรัศมีที่คุ้นเคย
เมื่อเพ่งสายตามองดูก็เห็นร่างหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ ร่างนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่และมองเขาอย่างเงียบเชียบด้วยสายตาที่เศร้าหมอง
เฉินซีเวย!
“ซีเวย!”
ร่างของฉู่โม่วหายตัวไปปรากฏขึ้นตรงหน้าภรรยาและตั้งใจจะพูดบางอย่าง
แต่ก่อนที่จะได้อ้าปาก เฉินซีเวยก็ปรี่เข้ามากอดฉู่โม่วเอาไว้แน่น “ที่รัก ระวังตัวด้วย ฉันจะรอนายอยู่ที่บ
