้านนะ”
น้ำเสียงนั้นทั้งแผ่วเบาและสั่นเครือ
เห็นได้ชัดว่า
ในตอนนี้ เธอเองก็อยากจะห้ามไม่ให้ฉู่โม่วไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปและเก็บกลั้นอารมณ์เอาไว้
หัวใจของฉู่โม่วสั่นสะท้าน แต่เขาเองก็ไม่พูดอะไรและกอดเธอแน่นในอ้อมแขน
หลังจากนั้นไม่นาน
เมื่อทั้งสองแยกจากกัน ฉู่โม่วพยักหน้าให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงและบินไปไกล
เฉินซีเวยยืนอยู่ที่เดิมและมองดูฉู่โม่วจากไป
…
ยานบินทุกลำเดินทางออกจากฐานจนหมดอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่นานพวกเขาก็เดินทางออกมากว่าหลายหมื่นกิโลเมตรแล้ว
หากมองกลับไปก็ไม่เห็นสุดยอดฐานจงไห่ขนาดใหญ่อีกแล้ว
ผู้ปลุกพลังต่างก็ปัดความโศกเศร้าและเสียใจออกไป ทุกคนนั่งอยู่บนยานบินและรอคอยเวลาที่จะไปถึงแนวป้องกันชายฝั่งด้วยความพิพักพิพ่วน
หึ่ง…
ยานบินเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบสงัดอย่างถึงที่สุด มีก็เพียงเสียงของยานบินที่พุ่งผ่านอากาศเท่านั้น
สามชั่วโมงต่อมา
เสียงประกาศดังขึ้นในทันใด “อีกสามหมื่นสองพันกิโลเมตรจะถึงจุดหมาย และคาดว่าจะไปถึงในอีกสิบนาที ทุกคนเตรียมพร้อมรับการต่อสู้ทุกเมื่อ!”
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ผู้ปลุกพลังทุกคนในยานบินหลายร้อยลำก็ตึงเครียดขึ้นมา
ผู้ปลุกพลังหนุ่มสาวหลายคนกระทั่งหายใจไม่ออกจนหน้าซีดเผือดและเหงื่ออาบไปทั้งร่างกาย
ว่ากันว่าแนวป้องกันชายฝั่งนั้นอันตรายอย่างถึงที่สุด สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนโจมตีอย่างต่อเนื่
