บทที่ 411 ขงจื๊อสอนให้มีเมตตา เมิ่งจื๊อสอนให้มีความยุติธรรม พวกเรายอมเป็นคนโง่!
ที่สุดยอดฐานจงไห่ ในสถาบันอันดับ 1
นักเรียนจำนวนมากยืนอยู่ตรงหน้าจัตุรัสด้วยความตื่นเต้นและต้องการท้าทาย
“ทำอะไรอยู่? ทุกคนทำอะไรอยู่? ถ้าไม่ไปเข้าห้องเรียนแล้วจะมาที่นี่ทำไม!”
เมื่อผู้อำนวยการได้ยินข่าว เขาก็รีบตรงเข้ามาห้ามปรามเหล่านักเรียนทันที
และพยายามให้พวกเขากลับไปเข้าห้องเรียน
“ผู้อำนวยการ! เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังเศร้าโศกและโกรธแค้น แล้วผู้ปลุกพลังอย่างพวกเราจะใจเย็นอยู่ได้ยังไงครับ?”
ผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนตะโกนเสียงดังลั่น “ผมรอคำสั่งอยู่ ผมอยากไปเข้าร่วมกองทัพและสู้กับสัตว์อสูร!”
“ใช่! พวกเราอยากไปที่แนวป้องกันชายฝั่งและต่อสู้กับสัตว์อสูร!”
“ไปสร้างผลงานให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์และแก้แค้นให้ราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยกัน!”
“ผู้อำนวยการตอบตกลงเถอะครับ!”
นักเรียนผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
“พวกเธอล้อเล่นกันอยู่รึไง!”
ผู้อำนวยการกล่าวเสียงดังสนั่น “แนวป้องกันชายฝั่งไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ และยังมีสัตว์อสูรอยู่นับไม่ถ้วน นายพลเมืองก็เหมือนกับมดตัวหนึ่ง และจ้าวยุทธ์ก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แม้แต่ราชันย์เทพยุทธ์ก็ยังมีโอกาสชนะแค่นิดเดียว!”
“พวกเธอเป็นแค่ผู้ปลุกพลังและลูกศิษย์ตัวเล็กตัวน้อย จะไปได้ถึงไหนกันเชียว? รีบกลับไปเข้าห้องเรียนซะ ถ้าใครส่งเสียงอะไรอีกฉันจะทำให้เธอต้องเสียใจ!”
