งจากการเปลี่ยนแปลง ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้วที่พวกเราอยู่อย่างสะดวกสบายเพราะการเสียสละของพวกเขา ถึงผู้อำนวยการจะบอกมาตลอดว่าพวกเราคืออนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และตอนนี้แค่ต้องตั้งใจเรียนกับฝึกฝนอย่างหนักเพื่อสร้างคุณประโยชน์ให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่… พวกเราก็นิ่งนอนใจไม่ได้!”
“ใช้ทรัพยากรอย่างสูญเปล่าแต่ไม่สร้างประโยชน์ให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์ ยังไม่ต้องนึกถึงตอนอธิบายให้เพื่อนมนุษย์คนอื่นฟังหรอก แค่นึกถึงความอับอายและคับแค้นใจก็ทนไม่ไหวแล้ว! พวกเราวิตกกังวลจนควบคุมไม่ได้!”
“ตอนนี้…”
“ในที่สุดพวกเราก็มีโอกาส เพื่อราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยและมนุษย์นับไม่ถ้วนที่ต้องตายอย่างทรมานในกระเพาะของสัตว์อสูร พวกเราต้องแก้แค้น! ผู้อำนวยการ… ได้โปรดเถอะ!”
เสียงนั้นดังสนั่นและกึกก้อง!
ผู้อำนวยการเหลียงตะลึงงันและใช้เวลานานกว่าจะได้สติกลับมา
เขามองไปยังนักเรียนตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าและถอนหายใจ “ถึงอย่างนั้น เธอรู้ไหมว่าแนวป้องกันชายฝั่งน่ากลัวขนาดไหน? เมื่อก้าวขาเข้าไปในแนวป้องกันแล้ว เธอจะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรไม่มีที่สิ้นสุดและต้องสังหารพวกมันอย่างไม่จบไม่สิ้น!”
“ฉันไม่ได้บอกว่าการฝึกฝนของพวกเธอไร้ประโยชน์ แต่กระทั่งผู้แข็งแกร่งอย่างนายพลเมือง จ้าวยุทธ์ หรือราชันย์ยุทธ์ก็เป็นเหมือนมดตัวน้อยที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด มันน่ากลัวขนาดนั้นแหละ!”
“ผู้อำนวยการพูดผิดแล้ว!”
นักเรียนคนนั้นส่ายหน้าและกล่าวด้วยรอ
