้สำเร็จ!”
“เพราะฉะนั้น…”
เขาเดินกะเผลกไปหาผู้อำนวยการ หลังโค้งงอของเขาค่อย ๆ ตรงขึ้น ดวงตาพร่ามัวของเขาค่อย ๆ กระจ่างแจ้ง มุ่งมั่น และจริงจังยิ่งขึ้น “ผู้อำนวยการ ได้โปรดอนุญาตเถอะ!”
“ผู้อาวุโสเหลียง!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ผู้อำนวยการสวี่ก็อ้าปากราวกับว่าจะพูดบางสิ่ง แต่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
และในตอนนั้นเอง
นักเรียนที่เอ่ยปากขึ้นมาคนแรกก็ลุกขึ้นยืนในทันใด “ผู้อำนวยการ ผมรู้ว่านักเรียนกำลังทำให้คุณรู้สึกอับอายและปวดหัว! แต่พวกเราเป็นนักเรียนก็จริง แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วย!”
“เมื่อเผชิญหน้ากับการบุกรุก พวกเราต้องเป็นมนุษย์ก่อน แล้วค่อยเป็นนักเรียน!”
“ตอนนี้วีรบุรุษของเผ่าพันธุ์เรา ราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยและมนุษย์สามสิบห้าล้านคนที่สุดยอดฐานซูฮั่งต้องตายเพราะสัตว์อสูร รวมไปถึงมนุษย์นับไม่ถ้วนในฐานจงไห่ที่ตัดสินใจต่อสู้กับสัตว์อสูรด้วยความโกรธแค้นด้วย จะให้เราใจเย็นเรียนหนังสืออยู่ได้ยังไงกัน?!”
“นี่คือแผ่นดินของเรา นี่คือคนของเรา นี่คือบ้านของเรา!”
“ชายหญิงมากมายถูกสังหาร ลูกเด็กเล็กแดงต้องสิ้นลมหายใจไปนับไม่ถ้วน!”
“วิญญาณของมนุษย์สามสิบห้าล้านคนกำลังมองดูพวกเราจากท้องฟ้า! พอคิดถึงมนุษย์เหล่านั้นแล้วพวกเราจะนอนหลับได้ยังไงกัน? พวกเราจะนั่งเรียนอยู่ในห้องได้ยังไงกันครับ?”
เขากล่าว
ทุกคนเงียบลงและฟังเขาอย่างเงียบเชียบในทันใด
“พวกเราทุกคนเป็นนักเรียน พวกเราเกิดมาหลั
