ใครจะรู้ว่าตอนนี้เขาจะออกมาต่อสู้ ไม่เห็นหรือไงว่าสถานการณ์น่าสิ้นหวังขนาดไหน?
ผู้อำนวยการแอบบ่นอยู่ในใจ
“ฉันขอโทษนะผู้อำนวยการ ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ควรสร้างปัญหา!”
“แต่…”
ผู้อาวุโสเหลียงถอนหายใจ เขากล่าวด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด “คุณก็รู้ว่าฉันเคยเป็นผู้ปลุกพลังที่ประจำการอยู่ที่แนวป้องกันชายฝั่ง ฉันเคยต่อสู้เคียงข้างกับสหายนับไม่ถ้วน แต่ตอนนี้พวกเขาตายไปหมดแล้ว ภายใต้การโจมตีของสัตว์อสูร ฉันเป็นคนเดียวที่รอดมาได้ด้วยลมหายใจสุดท้าย!”
“ในตอนแรก ฉันหมดกำลังใจและอยากจะให้ทุกอย่างจบลง แต่คุณ ผู้อำนวยการที่ให้โอกาสฉันได้เป็นอาจารย์มาสอนเด็กพวกนี้ ฉันเลยได้ใช้พลังงานที่เหลือสร้างประโยชน์ให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
“แต่ผู้อำนวยการ ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่สบายใจ… หลายปีมานี้ เวลาเที่ยงคืนฉันจะฝันถึงวันที่ต่อสู้เคียงข้างกับมิตรสหายที่แนวป้องกันชายฝั่ง รวมไปถึงมิตรสหายที่ต้องตายต่อหน้าฉันด้วย!”
“เสี่ยวโจว อาเหยียน กวงเชี่ยน… ภาพที่พวกเขาถูกสัตว์อสูรกินเข้าไปยังติดอยู่ตรงหน้าฉันตลอดเวลาและไม่เคยลืมเลือน!”
“ในตอนนั้น สัตว์อสูรบุกเข้ามาและพวกเขามาขัดขวางเอาไว้ ฉันถึงรอดชีวิตมาได้ แต่รอดมาแบบนี้ก็เหมือนการทรมานตลอดชีวิต ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว!”
“ผู้อำนวยการ ในเมื่อตอนนี้ที่ฐานตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับสัตว์อสูร ฉันก็รู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องลุกขึ้นยืนแล้ว… ฉันควรจะทำภารกิจนี้ให
