ชันย์เทพยุทธ์อสงไขยคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรา เขาจะตายได้ยังไงกัน เป็นไปไม่ได้!”
“โกหก! โกหก! ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก!”
เหล่าผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์ที่ได้ยินข่าวตะโกนเสียงดังลั่นและทำใจเชื่อไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่ในหัวใจของพวกเขาก็ยังเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
น้ำตาหลั่งไหลลงมาอาบใบหน้า
ในขณะเดียวกัน
อารามและบรรยากาศนี้แพร่กระจายเข้าไปยังหัวใจของผู้ปลุกพลังและชาวเมืองทุกคน
ในทั่วทั้งฐาน มนุษย์กว่าหลายสิบล้านคน ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ ไม่ว่าจะเป็นสถานะใด ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เด็กหรือคนแก่ ต่างก็ร้องห่มร้องไห้ออกมาในตอนนี้
และในหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด ราวกับว่าญาติมิตรของตนได้จากไปและมีความเศร้าเหนือจะบรรยายกัดกินไปทั่วทั้งหัวใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ทำไมถึงมีฝนเลือดตกลงมาจากฟ้าล่ะ?”
“ทำไมฉันถึงร้องไห้ล่ะ ทำไมถึงรู้สึกเศร้าอย่างนี้?”
“เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเหรอ?”
“ฮือ ฮือ ฮือ…”
หัวใจของผู้ปลุกพลังและคนธรรมดาทุกคนสั่นไหวและไม่อาจควบคุมความเศร้าเอาไว้ได้แม้แต่น้อย
ข้างในฐาน สักแห่งหนึ่งในห้องเงียบที่อาคารฝึกยุทธ์
เว่ยเจียงกำลังฝึกฝนอยู่
ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยเหนือการควบคุมในหัวใจ พร้อมทั้งเสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังที่ดังขึ้นในหู ทำให้เว่ยเจียงต้องตื่นขึ้นมาจากการฝึกฝน
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
เขาลืมตาขึ้นและไม่อาจเก็บง
